ಹುಚ್ಚು ಮೋಹ..

ಗಾಯದ ಮೇಲೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಬರೆ,

ಬಿರಿದ ಪಾದಗಳಲ್ಲೇ ಕಾದ ಮರಳ ತೆರೆ ದಾಟಿದರೆ...ಧುತ್ತನೆ ಎದುರಾದ ಲವಣದ ತೊರೆ/

ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಪತಂಗ ನಾನು,

ಉರಿಯ ಅರಿವಿದ್ದರೂ...ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಸಾಯಲು ತಯಾರು//

है यही तमन्ना...ಮುಚ್ಚಿದಲಾಗದ ಕನಸು...

तमीज के दायरे पार कर निकलने पे तुला,

दिल का हाल एय्लान करने चला/

इश्क ने हमें इतनी बेशरम बनादी,

छुपे जस्बथों को...जुबान पर लाया में बाला//

( ತಮೀಜ್ ಕೆ ದಾಯರೇ ಪಾರ್ ಕರ್ ನಿಕಲ್ನೇ ಪೆ ತುಲಾ,

ದಿಲ್ ಕಾ ಹಾಲ್ ಎಯ್ಲಾನ್ ಕರ್ನೆ ಚಲಾ/

ಇಷ್ಕ್ ನೇ ಹಮೆ ಇತನೀ ಬೇಷರಂ ಬನಾದೀ,

ಚುಪೇ ಬಸ್ಬಾತೊನ್ ಕೋ.....ಜುಬಾನ್ ಪರ್ ಲಾಯಾ ಮೇ ಬಲಾ//)

ಕಣ್ಣೋಟದ ಚೂರಿಯಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಇರಿ....

ಹೊರಬಿದ್ದ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಗೆ ಅನುಕಂಪ ಬೇಕಿಲ್ಲ,

ನನಸಾಗದ ಕನಸಿಗೂ ಕರುಣೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲ/

ಮೊನಚು ನೋಟದಿಂದ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಇರಿದರೂ ಸರಿ,

ನನ್ನತ್ತ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಹರಿದರೆ ಸಾಕು ಒಂದೇ ಒಂದುಸಾರಿ//

कुईश...ಒಂದೇ ಒಂದಾಸೆ

कुछ लम्हा परेशान,

कही जस्बात बेजुबान/

इसी में तड़प न है शायद अपनी नसीब,

हो सके तो बदल लू इसे...तुम्हें करलू बेहद करीब//

[ಕುಚ್ ಲಮ್ಹಾ ಪರೆಷಾನ್,

ಕಹೀ ಜಸ್ಬಾತ್ ಬೇ ಜುಬಾನ್/

ಇಸೀ ಮೇ ತಡಪ್ನಾ ಹೈ ಶಾಯದ್ ಅಪನೀ ನಸೀಬ್,

ಹೊಸಕೆ ತೋ ಬದಲಲೂ ಇಸೇ....ಕರ್ಲೂ ತುಮ್ಹೇ ಬೇಹದ್ ಕರೀಬ್//]

ಮರೆತೀಯ ಜೋಕೆ!

ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕುದುರೆಯ ಗೊರಸುಗಳು,
ಅದೆಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರೂ/
ನನ್ನೊಲವು ಮುಪ್ಪಾಗದು,
ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನೀನೆ ನನ್ನ ಮರೆತರೂ//

ಮಳೆಬಿಲ್ಲು...

ಮೋಡದ ತೆರೆಯಾಗಿಯಾದರೂ ಕಂಡು ಮರೆಯಾಗು,
ಎಳೆಬಿಸಿಲ ಹೊಂಗಿರಣವಾಗಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಸೋಕು/
ಜೀವಾನಿಲವಾಗಿ ಉಸಿರನೆ ತುಂಬಿರುವೆ,
ಅಪರೂಪಕೆ ಬರುವ ಮಳೆಯಂತೆ ನನ್ನ ನೆನಪ ತೋಯಿಸಿದರೂ ಸಾಕು//

ಮೂಕ ನಾನು....

ಹೇಳಲೇ ಬೇಕ ಪದಗಳಲ್ಲಿ,
ಮಾತಿನ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲೇ ಬೇಕ?/
ನಿನ್ನ -ನನ್ನ ನಡುವಿನ ಭಾವಕೆ,
ಹೇಳು...ನುಡಿಗಳ ಗೋರಿ ತೋಡಲೇ ಬೇಕ?//