04 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೪






"ಪೆಜ್ಯರ ತಿಕ್ಕಿನವು, ಬಿರ್ಕುದ್ ಪೋಂಡ್"


{ ನಾವು ಯಾವಾತ್ತೂ ಅನ್ಯರ ಸಿರಿ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಆಸೆ ಪಡಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಶ್ರಮದ ದುಡಿಮೆಯೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದುಡಿದ ನಮ್ಮ ಕೈ ಹತ್ತದ ಸಂಭವಗಳಿರುತ್ತವೆ. ದುಡಿದ ಶ್ರಮದ ಸಂಪಾದನೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಾತ್ರ ದಾನವಾಗುದೂ ಇದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಾಗುವ ತಪ್ಪುಗಳಾದರೂ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇನಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದುಡಿಮೆಯ ಸ್ವತ್ತು ಇನ್ಯಾವುದಾದರೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಒದಗಿ ಬಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗಿರುವ ನೈತಿಕ ಶಕ್ತಿ. ಹೊಳೆಗೆ ಬಿದ್ದ ತನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೈಗೊಡಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವನ ದೇವತೆಯ ಎದುರು ಹಂಬಲಿಸುವ ಮರ ಕಡಿಯುವವನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಕಥೆಯನ್ನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಯೆ ಇರುತ್ತೇವೆ.

ಅದನ್ನೆ ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುವ ಸರಳ ಗಾದೆಯಿದು. ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಅಮೂಲ್ಯವಾದುದೇನೋ ಸಿಕ್ಕಿತಂತೆ. ಅದು ಯಾರ ಸೊತ್ತು? ಯಾರದನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು? ಎಂದು ತಲಾಷಿಸಿ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟವರಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅದನ್ನ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಅವರಿಗಿದ್ದರೂ ಆ ವಸ್ತುವನ್ನ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಅದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಆವರದನ್ನ ಮೆತ್ತಗೆ ಲಪಟಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತಂದು ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದಲ್ಲಿರಲೆ ಇಲ್ಲ! ಕದ್ದು ಬರುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲೋ ಬೀಳಿಸಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನೂ ಅರಿಯದೆ ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೆಕ್ಕಲು ಸಿಕ್ಕ ಪರರ ಸೊತ್ತು ಹಾಗೆಯೆ ಪರಾಯ ಪಾಲಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು!

ಮೊನ್ನೆ ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಸುದ್ದಿ ಈ ಗಾದೆಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪುರಾವೆ ಅಮೇರಿಕಾದ ಫಿಲಿಡಲ್ಫಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಇದು. ಅಲ್ಲಿನ "ಹೋಂ ಲೆಸ್" ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬೀದಿ ಬದಿಯ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಸಾಲಿನವರು. ಅಂತಹವರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಉದಾರ ಮನಸಿನವಳು ಸೇತುವೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ತನ್ನ ಕೈಪರ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುರಿದಳಂತೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಜ್ರದ ಉಂಗುರವೂ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರೆ ಸೇರಿ ಹೋದ ಪ್ರಮಾದ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅತ್ಯಲ್ಪವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಳುಕುತ್ತಲೆ ಮರುದಿನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಹೋಂ ಲೆಸ್ ಬಳಿ " ಸಾರಿ, ನೆನ್ನೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುವೂ ಪ್ರಮಾದವಶಾತ್ ಸೇರಿ ಹೋಗಿದೆ. ನಿಮಗದೇನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯ?." ಅಂತ ಕೇಳಿದಳಂತೆ. ಆಗ ಆ ಹೋಂ ಲೆಸ್ "ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳಿ" ಅಂತಂದದ್ದೆ ಸೇತುವೆ ಅಡಿಗಿನ ತನ್ನ ವಾಸ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಆ ಉಂಗುರವನ್ನ ತಂದು. "ಇದಾ ನೋಡಿ! ಯಾರಾದರೂ ಇದನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು ಅಂತ ಇದನ್ನ ಭದ್ರವಾಗಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ" ಅಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ವಜ್ರದುಂಗುರವನ್ನ ಅದರ ಮಾಲಕಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದನಂತೆ! ಆಗಾಗ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಮರೆತು ಹೋದ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ವಸ್ತು/ ಹಣವಿರುವ ಕೈಚೀಲಗಳನ್ನ ಅದರ ಚಾಲಕರು ಆಸೆ ಪಡದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪೊಲಿಸ್ ಆಯುಕ್ತರ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದ್ದನ್ನ ಓದುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಸಾರುವ ಅನುಕರಣೀಯ ಆದರ್ಶ.}


( ಪೆಜ್ಯರ ತಿಕ್ಕಿನವು, ಬಿರ್ಕುದ್ ಪೋಂಡ್ = ಹೆಕ್ಕಲು ಸಿಕ್ಕಿತು, ಸೋರಿ ಹೋಯಿತು.)

ರೋಶನ್ ನಾಮಾ.....!!!!







 { ವಾಚು ಕದ್ದು ಕಳ್ಳನಾದೆ....}



ನಾನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕಂಡದ್ದನೆಲ್ಲ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಟ ಮಾಡಿ ಬೇಡುವ ಮಗುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತುಂಬ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಹಟ ಇತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ, ಆದರೆ ಆರೆಂಟು ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಯ ಆಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನ ನಡುವೆ ಆದ ಕೆಲವು ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಅವರೆ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಮನಃಪೂರ್ವಕ ಕೊಡುವ ತನಕ ನಾನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೈಯೊಡ್ಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳಾದ ಪೆನ್ಸಿಲ್, ಕಡ್ಡಿ ಬರೆವ ಪುಸ್ತಕ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನ ಅನುಕಂಪದಿಂದ ಎದರು ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟಿಯ ( ಅವಳಿಗೆ ಸುಮಕ್ಕ ಅಂತ ನನ್ನಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಟ! ನನ್ನದು ಹೀಗೆ ಕರೆಯುವ ಹಟ?!) ಅಪ್ಪ ಬಾಲರಾಜಣ್ಣ ಅವಳಿಗೆ ತಂದು ಕೊಡುವಾಗ ನನಗೂ ತಂದು ಕೊಟ್ಟದ್ದುಂಟು. ಕಾರ್ಕಳ ಸೇರಿದ್ದ ಮೊದಲ ವರ್ಷ ಇನ್ನೇನು ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಮುಗೀಲಿಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ದಿನ ಇದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಿಗೆ ಅದೇನು ಕಾಳಜಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಚತುರೆಯಾಗಿದ್ದ ದಿನೇಶಣ್ಣನ ಅಮ್ಮ ದೋನ್ ಬಪಮನನ್ನ ಕರೆಸಿ ಅತಿರಸ ಮಾಡಿಸಿ ಕಾರ್ಕಳದ ತಂಗಿ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದೆ ತರಹ ಕಾರ್ಕಳ ಬಿಡುವ ವರ್ಷ ಅದೇ ದೋನ್ ಬಪಮ ಕಾಯಿ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ನೆನಪು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದನ್ನ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಗೋಡೆಗೊರಗಿ ಕೂತು ಎದುರಿಟ್ಟಿದ್ದ ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಲಟ್ಟಿಸಿ ಕಾಯಿಸಿ ತೆಗೆದಿದ್ದ ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಹೋಳಿಗೆಗಳ ರುಚಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ತಿಂದ ಮತ್ಯಾವುದೆ ಹೋಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ ನನಗೆ, ನನ್ನ ನಾಲಗೆಗೆ ಸವಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅವರ ಪಾಕ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಗೆ ನಾನು ಮಾರು ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಮರಳಿ ಕಾರ್ಕಳದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹೊಸತಾಗಿ ಮಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪೇಸ್ಟ್, ಹಲ್ಲು ತಿಕ್ಕುವ ಬ್ರಷ್, ಮೈ ಹಾಗೂ ಬಟ್ಟೆಯ ಸಾಬೂನು, ಬಟ್ಟೆ ತಿಕ್ಕುವ ಬ್ರೆಷ್, ತಲೆಗೆ ಹಾಕುವ ಎಣ್ಣೆ ಹೀಗೆ ಕೆಲವು ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನ ಅಷ್ಟೆ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಬಾಲರಾಜಣ್ನ. ನಮ್ಮ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಜಯಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸ್ಟೋರ್ ಕೀಪರ್ ಆಗಿದ್ದ ಅವರು ಇವತ್ತು ಅವರು ನಿವೃತ್ತ ಜೀವನವನ್ನ ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಂಪು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲವರನ್ನ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ.


ನಾನಿನ್ನೂ ಕಾರ್ಕಳ ಸೇರುವ ಮೊದಲು ಎಳ್ಳಾಮವಸ್ಯೆ ಜಾತ್ರೆಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸಹೋದರ ಮಾವ ಸುರೇಶಮಾವ ಬೊಂಬಾಯಿಯಿಂದ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಮೂಡುಬಿದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ನನ್ನ ಎರಡನೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮದುವೆಯ ಆರತಕ್ಷತೆಯನ್ನ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು ಅಂತ ನೆನಪು. ಲೆಕ್ಖ ಪರಿಶೋಧಕನಾಗಲು ಬೊಂಬಾಯಿ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಾರದ, ಹಿರಿಯಕ್ಕನಾದ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನ ಸಾಕಷ್ಟು ಗೋಳಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುರೇಶಮಾಮ ಅವತ್ತು ಜಾತ್ರೆಯ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅಂತ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ, ಅದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತ. ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅದನ್ನ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮಾವ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಅನ್ನುವ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಒಂದಿಡಿ ದಿನ ನಾನು ಜೇಬಿನಲ್ಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸುಖಿಸಿದ್ದೆ, ಅನಂತರ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಅದನ್ನ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅದರ ಹಣೆ ಬರಹ ಏನಾಯ್ತು ಅನ್ನುವುದರ ಅರಿವು ನನಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಅವನ ಮದುವೆಯ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಒಂದು ಜೊತೆ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಇವೆರಡೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮಾವನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪಡೆದ ಕೊಡುಗೆಗಳು. ಅಮ್ಮ ಮಗನನ್ನ ನೋಡಲು ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮರಳುವಾಗ ಅವನ ಹಳೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ನನಗಂತ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ದೇಹದ ಅಳತೆಯ ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರನ್ನ ಆರಾಮವಾಗಿ ತೂರಿಸಬಹುದಾದಷ್ಟು ದೊಗಳೆಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ್ನೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಸಿ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ತೊಟ್ಟು ನಾನೂ ಸಹ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಂಶಯ. ಅಮ್ಮ ಬರುವಾಗ ಅವರೆ ಆಗ್ರಹಿಸಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದೆ ಅಧಿಕ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅದೇನೆ ಇದ್ದರು ಆಗೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುರೇಶ ಮಾಮನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ದಾಯಾದಿ ಅಣ್ನ ರೋಶನ್ನನ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳು. ಇದ್ದುದ್ದರಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯನಾಗಿದ್ದ ರೋಶನ್ ತೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ನನಗೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೊಂಬಾಯಿಯಿಂದ ಅಮ್ಮ ತಂದ ಬಟ್ಟೆ ಅಂತ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಕೇಳಿದವರಿಗಿರಲಿ ಕೇಳದವರಿಗೂ ಡಂಗೂರ ಸಾರಿ ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬೊಂಬಾಯಿ ಬಡಾಯಿಯ "ಬಾಂಬೆ ಜಯಶ್ರಿ" ರಿಪೀಟೆಡ್ ರೆಕಾರ್ಡನ್ನ ಬಿಚ್ಚುವ ಸೂಚನೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೆ ಹುಶಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಅನಿವಾರ್ಯ ಶ್ರೋತೃಗಳು ಉಪಾಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಾಗ ಹಾಕಿ ಈ ಪುಂಗಿಯ ಕರ್ಕಶ ರಾಗಾಲಾಪ ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಅದೇನೆ ಇದ್ದರೂ ಹಾಡಿದ್ದನ್ನೆ ಹಾಡುವ ಕಿಸಬಾಯಿದಾಸನ ವೃತ್ತಿ ನನಗೆಂದೂ ಬೇಸರ ಹುಟ್ಟಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸಂದ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಸತೆ ಆಗಿದ್ದ "ಬೊಂಬಾಯಿ ಬಟ್ಟೆ"ಗಳನ್ನ ನಾನಾಗಿಯೆ ಹೇಳದೆ ಉಳಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?!


ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮೊದಲು ಟಿವಿಯೆಂಬ ಮಾಯಾ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಸಹಾ ನೇರ ಆಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಕಲ್ಪಿತ "ಧರೆಯ ಮೇಲಿನ ಸ್ವರ್ಗ"ವಾಗಿದ್ದ ಬೊಂಬಾಯಿಯಿಂದಲೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ರೈಲ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕಡೆಯ ತಂಗಿ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿಯ ಗಂಡ ಇಂಜಿನ್ ಚಾಲಕರಾಗಿದ್ದರು. ಬಾಂಡುಪ್'ನಲ್ಲಿ ಅವರ ವಾಸವಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮೊಳಕೆ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯುವ ತನಕವೂ ನನ್ನಪ್ಪನ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ "ಸುಖ ಸಂಸಾರ"ದ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳು ಕಳೆದದ್ದೂ ಸಹ ಅದೆ ಬಾಂಡುಪ್'ನ ಬಿಡಾರದಲ್ಲಿಯೆ. ವಿಶಾಲ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೊಸ ಬಣ್ಣದ ಟಿವಿ ಬಂದು ಆಗಷ್ಟೆ ಬೊಂಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಟೆರಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಂಟೇನದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ರೇಡಿಯೋದ ತರಹ ನೇರ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೂಡಲು ಶುರುವಾದ ಕಾರಣದ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವರ ಮನೆಯ ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ "ಡಯನೊರಾ" ಟಿವಿ ತನ್ನ ಬಾಲಂಗೋಚಿ ಆಂಟೆನಾದ ಸಮೇತ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೇರ ಬೊಂಬಾಯಿಯಿಂದಲೆ ಬಂದು ತಲುಪಿತು. ನನಗಂತೂ ಹಿಗ್ಗೆಹಿಗ್ಗು!


ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಬಡಾವಣೆಗೆ ಟಿವಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣದ ಎರಡು ಕೊಂಬು ಮೊಳೆತ ಎಳೆಯ ರಕ್ಕಸನ ಚಿತ್ರ ಹೊತ್ತು ಉದಯವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಷ್ಟೆ  ನೋಡಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಒನಿಡಾ ಟಿವಿ ಏಳನೆ ತಿರುವಿನ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶೆಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯವಾರ ಸಂಜೆಯ ಸಿನೆಮಾ, ಅವತ್ತೆ ಬೆಳಗಿನ ರಾಮಾಯಣ ಇವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ತ ಬಡಾವಣೆಗಿದ್ದ ಬೆರಳೆಣಕೆಯ ಟಿವಿ ಅದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿನಿ ಎಳ್ಳಾಮವಾಸ್ಯೆ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಸಾಲುವಷ್ಜ್ಟು ಜನರ ಜಾತ್ರೆ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜ್ ಕಪೂರ್ ವಿಧಿವಶರಾದಾಗಲಂತೂ ಇದು ತೀರಾ ವಿಪರೀತಕ್ಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರ ಗೌರವಾರ್ಥ ದೂರದರ್ಶನ ನಿತ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತೂವರೆಗೆ ಅವರದ್ದೆ ಬ್ಯಾನರಿನ ಒಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಚಿತ್ರ್ಗಗಳನ್ನ "ಆವಾರ"ದಿಂದ ಹಿಡಿದು "ಬಾಬ್ಬಿ"ಯವರೆಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದರು. ಬಹುಷಃ ಆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ವೆಂಕಟೇಶ ಮತ್ತು ಜೈಶಂಕರ್ ಟಾಕೀಸುಗಳಾದರೂ ಖಾಲಿ ಹೊಡೆದಿರಬಹುದೇನೋ ಆದರೆ ಅವಷ್ಟೂ ದಿನ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ "ಸೆಕೆಂಡ್ ಶೋ" ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೌಸ್'ಫುಲ್(!) ಆಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ರಾಜ್ ಕಪೂರ್ ಹಾಗು ಅವರ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಮಹತ್ವದ, ಅವರ ನಾಯಕಿಯರಾದ ನರ್ಗಿಸ್ ದತ್, ನೂತನ್ ಬೆಹ್ಲ್, ಮೀನಾಕುಮಾರಿ, ನಂದಾ, ವೈಜಯಂತಿಮಾಲ, ಮಧುಬಾಲಾ, ಸಾಯಿರಾಬಾನು, ಜೀನತ್ ಅಮಾನ್, ಮಮ್ತಾಜ್, ಪದ್ಮಿನಿ ಕೊಲ್ಹಾಪುರೆ ಹಾಗೂ ನೀತು ಸಿಂಗ್ ಮೊದಲಾದವರ ಮೊದಲ ಮುಖದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಪ್ರಥಮ ಪರಿಚಯವಾದುದ್ದೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸಶೆಟ್ಟರ ಹೋಂ ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ. ಆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪರಮಾತ್ಮರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ನನ್ನದೆ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ನೆನ್ನೆ ನೋಡಿರುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜ್ ಕಪೂರ್ ಸಿನೆಮಾದ ಹಾಡುಗಳನ್ನ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ "ಆವಾರಾಹೂ" "ಎಕ್ ದಿನ್ ಮಿಟ್ ಜಾಯೆಗಾ ಮಾಟಿ ಕೆ ಮೋಲ್" "ಮೇರಾ ಜೋತಾ ಹೈ ಜಪಾನಿ" "ಪ್ಯಾರ್ ಹುವಾ ಇಕರಾರ್ ಹುವಾ' "ಓ ಚಾಂದ್ ಕಿಲಾ" "ಹಂ ತುಂ ಎಕ್ ಕಮರೆಮೆ ಬಂದ್ ಹೋ" ಹೀಗೆ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭ ಒಂದನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ನನ್ನ ಗಾನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನ ಒರೆಹಚ್ಚಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಸಾಲು ಮಾತ್ರ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದರ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತಿದ್ದು ಇನ್ನೆಲ್ಲ ನನ್ನದೆ ಸೃಜನ ಶೀಲ ಅಸಂಬದ್ಧತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂದಿ ಅತ್ಲಾಗಿರಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಶಿಷ್ಟ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಿರಲಾರದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೆ ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು! ಅದನ್ನೆ ಬೀದಿ ಬಾಲಸುಬ್ರಮಣ್ಯಂ ಫೋಜಿನಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅರಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.



ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕರೆಯದೆ ಬರುವ ಈ ನಿರ್ಲಜ್ಜ ಅತಿಥಿಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೆ ರೋಸಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸ್ಕೀಮಿನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಟಿವಿ ಮಾರಿ ಕೇಬಲ್ ಎಂಬ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶೆಟ್ಟರು ಊರವರ ಈ ರಸಿಕತೆಯ ಮನರಂಜಕ ಪಿಪಾಸುತನದ ಉಪಟಳಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಗುಮೊಗದಿಂದಲೆ ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಟಿವಿ ಎಂಬ ನಿಷೇಧಿತ ಹಣ್ಣಿನ ಅಮಲನ್ನ ಈ ಮೂಲಕ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಹತ್ತಿಸಿಯೆ ಬಿಟ್ಟರು! ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟು ಶೆಟ್ಟರ ಕಂತಿನ ಟಿವಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಆಗದ ಹೋಗದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡದೆ ತನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಮರಳುವಾಗ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸೆಕೆಂಡ್'ಹ್ಯಾಂಡ್ ಟಿವಿ ಸಮೇತರಾಗಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಗೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟರು.


ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಸುರೇಶ ಮಾಮನ ಸಹಪಾಠಿ ಟಿವಿ ಅಂಗಡಿಯ ಶಶಿ ಮಾಮ ನಮ್ಮ ಟಿವಿಯನ್ನ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಕಾಣುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ಆಂಟೆನಾವನ್ನ ಮಾಡಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಗಾಗ ಅದರ ಆರೋಗ್ಯ ಸಣ್ನ ಮಳೆ ಗಾಳಿಗೂ ಹಟಾತ್ತನೆ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ಅವರೆ ತಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರೂ ಡ್ರೈವರ್, ನೆಟ್ ಬೋಲ್ಟ್'ಗಳ ಹಡಪದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಖಾಯಿಲೆ ಗುಣವಾಗುವ ಬದಲು ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತಲೆ ಸಾಗ ತೊಡಗಿದ್ದರಿಂದ ರೋಸತ್ತ ಅಮ್ಮ ಆಗಷ್ಟೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರ "ಪ್ರತಿಭಾ ಕೇಬಲ್"ನ ಒಂದು ಸಂಪರ್ಕವನ್ನ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಎಳೆಸಿಕೊಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಮೊದಮೊದಲು ದೂರದರ್ಶನ ದೆಹಲಿ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಷ್ಟೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಈ ಕೇಬಲ್ ವಯರಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಡಿಡಿ ಮೆಟ್ರೋ, ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ಲಸ್, ಹಿಂದಿಯ ಝಿ ಟಿವಿ, ಸೋನಿ ಟಿವಿ, ಕನ್ನಡದ ಉದಯ ಟಿವಿಗಳೂ ಸರಾಗವಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹರಿದು ಬರಲು ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಕೇಬಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನೂ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳೀಯಲ್ಲಿ ಶೈಶವಾಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಈ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶೆಟ್ಟರ ಚಂದಾದಾರನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಸೋಮಣ್ಣನ "ದರ್ಶನ್ ಕೇಬಲ್ ನೆಟ್'ವರ್ಕ್"ನಲ್ಲಿ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿ "ಪ್ರತಿಭಾ"ವನ್ನ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಲಾಯ್ತು. ಇದರ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೆ ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಆಗ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜನಪ್ರಿಯ ಬಿ ಆರ್ ಛೋಪ್ರಾರ ಟಿವಿ "ಮಹಾಭಾರತ"ದ ಉತ್ತರಾರ್ಧ ಹಾಗೂ "ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್"ನ್ನ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು.

ನಮ್ಮ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಗೆ ಆಗಾಗ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಹಿರಿ ತಂಗಿ ರತ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಶಶಿ ಹಾಗೂ ಕೇಶವ ಬರುವುದಿತ್ತು. ಇದ್ದುದ್ದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಹೋದರ ಮಾವಂದಿರಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕೇಶವನೆ ಇಷ್ಟ. ನನಗೆ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನವ ತಪ್ಪದೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಸಂಜೆ ತುಂಗೆಯ ತೀರ ಸುತ್ತಲಿಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ, ರಾಮೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಸುತ್ತಿಸಿ ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕೆ ಮಿಠಾಯಿಯನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿ ಖುಷಿಯುಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ತಮಾಷೆಯ ಮಾತುಗಳು, ಕೀಟಲೆಯ ಹುಡುಗಾಟ ನಮ್ಮಂತಹ ಎಳೆಯರಿಗೆ"ಹೀರೋಯಿಜಂ"ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸಹೋದರ ಮಾವಂದಿರು ಕೇವಲ ಲೆಕ್ಖ ಭರ್ತಿಗಷ್ಟೆ ಇದ್ದರು. ಅವರು ನನಗೇನನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಾನು ಎದುರಿಗಿರುವಾಗಲೂ ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನೊಂದನ್ನೂ ಕೊಡಿಸದೆ ಇನ್ನುಳಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ನೋವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ದಾಂಪತ್ಯ, ಇನ್ನುಳಿದ ಅಕ್ಕಂದಿರಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಲಾಭದಾಯಕವಾದದ್ದನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನೊಂದೂ ಉಪಯೋಗ ಕಾಣದ ಈ ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕುರುಡು ಕಾಸಿನ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ತಾರತಮ್ಯ ಧೋರಣೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪರಿಹಾರ ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲೆ ಇರದ ಬಾಲ್ಯದ ಮುಗ್ಧತೆಯ ದಿನಗಳವು.



ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ "ವೈಕುಂಠ ಸಮಾರಾಧನೆ"ಗೆ ಹೋದ ದಿನಗಳ ಕಹಿ ಅನುಭವ ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಮರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕೊಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮಗ ಸುಧೀರ ಮಾವ ಆಗಷ್ಟೆ ಶಾರ್ಜಾದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ ತೀರಿ ಹೋದ ಅಪ್ಪನ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳನ್ನ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದವ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲವು ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಟೋಪಿಗಳನ್ನ ಕೊಂಡು ತಂದಿದ್ದ. ನಾನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ವಾರ ಇದ್ದೆ ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಒಂದೊಂದು ಟೊಪ್ಪಿ ಕೊಟ್ಟವ ಅಲ್ಲೆ ದೈನ್ಯದಿಂದ "ಆಗ ಸಿಗಬಹುದಾ? ಈಗ ಸಿಗಬಹುದಾ? ನನಗೂ ಒಂದು ಟೊಪ್ಪಿ!" ಅನ್ನುವ ಯಾಚನೆಯ ದೃಷ್ಟಿ ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದ ನಾನು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರಲೆ ಇಲ್ಲ. ಆಗ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಕೇವಲ ಐದುವರೆ ವರ್ಷ. ಖಂಡಿತಾ ಬೇಡ ಬಾರದು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಿವೇಕವಿನ್ನೂ ಮೂಡಿದ್ದಿರದ ವಯಸ್ಸದು. ಕಡೆಗೂ ನನಗೊಂದು ಟೊಪ್ಪಿ ಸಿಗಲೆ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಅವಮಾನದ ಸಿಟ್ಟನ್ನ ಮಾತ್ರ ನಾನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯನಿಮಿತ್ತ ಸುಧೀರ ಮಾವನ ಅಕ್ಕ ಸುಧಾಕ್ಕ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳೀಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಅವರು ಮರಳಿ ಹೊರಟಾಗ ನಾನು ಸುಧೀರ ಮಾವ ಅವರಿಗೆ ದುಬಾಯಿಯಿಂದ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟೆ! ಅದರಿಂದ ನನಗಂತೂ ಏನೊಂದೂ ಉಪಯೋಗವಿರವಿಲ್ಲ ಆಗ ಆರು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ವಾಚಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸೆಳೆತವೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟೆ ಅವರಿಗೂ ಅದು ಅರಿವಾಗುವಾಗ ಅವರು ಅರ್ಧ ದಾರಿ ನಡೆದು ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮರೆತ ಅದನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದವರು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅದು ಸಿಗದೆ ಕಂಗಾಲಾದರು. ಹೀಗೆ ಮಂಗಮಾಯವಾದ ವಾಚಿನ ಸಂಗತಿ ಅಮ್ಮನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮಾಯ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಂಗ ಯಾರಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಹಿಸಿದ ಅಮ್ಮ ನಯ, ವಿನಯ, ಗಿಣ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮ-ದಾನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಯೂ ಪ್ರಯೋಜನ ಕಾಣದಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಕೋಲನ್ನ ಪುಡಿ ಮಾಡಿದರು ನೋಡಿ ಮನೆಯ ಓಣಿಗೆ ನಾನು ಅದನ್ನೆಸಿದಿದ್ದನ್ನ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಡುಗುತ್ತಾ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟೆ! "ಏ ಲಾತೋಂಕಾ ಭೂತ್ ಬಾತೋಂಸೆ ನಹಿ ಮಾನೇಗಾ" ಅನ್ನುವ ಖಚಿತ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಕೋಲು ಪುಡಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತಾಪವಾಯಿತೇನೋ, "ಕೊಡೊ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡಿ ಅತ್ತೆ, ಆಮೇಲೆ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಮಾಡ್ತೀನಿ" ಅನ್ನುವ ಮೊಂಡ ಸೊಸೆಯ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನಿಸಿದ ಕೈಯಿಂದಲೆ ಗಿಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸಿದರು. ಹೇಗೋ ಮುಕ್ಕಲಿಕ್ಕೆ ಗಿಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಖಷಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿನ ನೋವನ್ನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೆ ಮರೆತ ನಾನು ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಗಿಣ್ಣುವಿಗೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸಿದೆ! ಸುಧಾಕ್ಕ ಈಗ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದಾರೆ.



ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಲಶವಿಟ್ಟಂತಹ ಹೀನ ನಡುವಳಿಕೆಯನ್ನ ನಾನು ತೋರಿದ್ದು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಗಡಿಪಾರಾಗಿ ಸಾಗಿನ ಬೆಟ್ಟಿನ ಬಳಸು ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಕಾಬೆಟ್ಟು ಪಾಲಾದ ದಿನ. ರೋಶನ್ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಣ್ಣ. ಅವನ ಅಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿಯರ ಮಕ್ಕಳು, ಅಂದರೆ ಸಹೋದರಿಯರು. ಅವರಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಪ್ಪ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಅವರ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೆ ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಬಾಳಿದವರು. ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಮತ್ತವರು ಸಮವಯಸ್ಕರು. ಅವರ ಮದುವೆ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಿಗಿಂತ ಚೂರು ಮೊದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಗಂಡ ಮುಂಬೈನ ಸಿಂಡಿಕೇಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್'ನ ಶಾಖೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಜವಾನರಾಗಿದ್ದವರು. ಅವರ ಮದುವೆಯಾದ ಮರುವರ್ಷವೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೊಂಬಾಯಿ ಪಾಲಾದರು. ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಅರಿವಿದ್ದ ರೋಶನ್ ಅಪ್ಪ  ಆದಷ್ಟು ಶೀಘ್ರ ಒಂದು ಮನೆ ಮಾಡಿ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಬೊಂಬಾಯಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ನನ್ನಪ್ಪನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೆಂಡತಿ ಬಸುರಿಯಾದ ಕೂಡಲೆ ಅವಳನ್ನ ತವರಿಗೆ ಸಾಗಹಾಕಿ ಹಿತವಾಗಿ ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ರೋಶನ್ ಬೊಂಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ ಬೆಳೆದೆವು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಮೂಡುಬಿದ್ರಿಯ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭೇಟಿ ಆಗುವುದಿತ್ತು.


ಆ ರಜೆಗೂ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ. ಅವನ ಸಹೋದರ ಮಾವ ಅರವಿಂದ ಮಾವ ಅಕ್ಕ-ಭಾವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬೊಂಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದವರು ಆಗಷ್ಟೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸ ದೊರೆತು ದುಬೈ ಸೇರಿ ವರ್ಷ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗ ಅರಸಿ ಬೊಂಬಾಯಿ ಸೆರಿದವರು ಹೊಸ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತು ದುಬೈ ಸೇರಿದರೆಂದರೆ ಅವರ ಅದೃಷ್ಟ ಖುಲಾಯಿಸಿದೆ ಅಂತಲೆ ನಂಬುಗೆಯಿತ್ತು. ಅದೊಂತರಾ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂಭಡ್ತಿ ದೊರೆತ ಹಾಗೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ರಜೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅರವಿಂದ ಮಾವ ರೋಶನ್'ಗಾಗಿ ಒಂದು ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನೂ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲರ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದೊಂದು ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನೂ ತಂದಿದ್ದರು. ಬಹುಷಃ ನಾನು ಆಗ ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಅಂದಾಜಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ, ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಸಂದಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಕೊಡುವ ಮನಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಬಳಿ ಇನ್ನೂ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವೆನಿಸಬಹುದಾದ ಪೆನ್ನು, ಡೈರಿ ತರಹದ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯ ಐಶಾರಾಮಿ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳು ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಕೊಡುವ ಮನಸೊಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ!.


ಆಗ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಹತ್ತು ರೋಶನ್ ಹನ್ನೆರಡರವ. ನನಗೂ ಕೈಗಡಿಯಾರದ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸೇನು ಅದೊಂದು ಗೀಳೆ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು. ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ವಾಚು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಕೈ ಕಾಣಿಸಿ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಜಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಲು ಹೊರಟವ ರಥದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ವಿಹರಿಸಿದಂತೆ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಜೈಕಾರ ಕೂಗುವ ಪ್ರಜೆಗಳತ್ತ ಅದೆ "ವಾಚು" ಕಟ್ಟಿದ ಕೈ ಬೀಸಿ ಅವರನ್ನ ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ಕನವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೆ ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನ ತೊಡಗಿದೆ. ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಆಗಷ್ಟೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ "ಮಹಾಭಾರತ"ದ ಪ್ರಭಾವ ಅದು!


ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ನನಗೆ ವಾಚು ಕಾಣಿಸಿ ಕಾಡ ತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಕಾಬೆಟ್ಟಿಗೆ ಮರಳಲಿಕ್ಕಿದ್ದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ "ಕೊಣಾಜೆ ಕಲ್ಲಿ"ಗೆ ಸಂಜೆ ಹೋಗಿ ಬೆಳಗ್ಯೆ ಮರಳಿದ್ದೆವು. ಆಗ ರೋಶನ್ ಅರವಿಂದ ಮಾವ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ ವಾಚು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮೆರೆದೆ ಮೆರೆದ. ಅದ್ಯಾಕೆ ನನಗೆ ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿ ಬಂತೋ ನಾಕಾಣೆ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದವ ಸಂಜೆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಬೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ ರೇಡಿಯೋ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ರೋಶನ್ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ವಾಚನ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಬಿಟ್ಟವ ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಅಂಗಳ ಬಿಟ್ಟಿಳಿದೆ! ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನ ಮನಸಾರೆ ಬಯಸಿ ಬಯಸಿ ಕದ್ದಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡ ಬಾರದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೂಡುಬಿದ್ರೆಯವರೆಗೊಂದು, ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ಕಳಕ್ಕೊಂದು, ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಬೆಟ್ಟಿಗೊಂದು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿನಬೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಾಬೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಲಿಕ್ಕೆ ಮೂರು ಮೂರು ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಬದಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ "ಕಳ್ಳ ಮಾಲಿ"ನ ದೆಸೆಯಿಂದ ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೈ-ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿವಿ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿ ಯಾರೊ ಅದನ್ನ ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಹಿಂಡಿದ್ದಂತೆ ಕೆಂಪಗಾಗಿತ್ತು. ವ್ಯಥಾ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದೆ!  ಮಳೆಯ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೋಡಗಳು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ವಾತಾವರಣದ ಕೃತಕ ತಾಪಕ್ಕೆ, ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೆಖೆಗೆ ನಾನು ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು!


'ಸರಳ ಬಸ್ಸು' ಹಿಡಿದು ಮೂಡಬಿದ್ರಿ ಮುಟ್ಟಿದವರಿಗೆ ಜೈನ್ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ತಿರ್ಗಾಸಿನಲ್ಲಿಯೆ ಕಾರ್ಕಳದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ 'ಬಲ್ಲಾಳ ಬಸ್' ಸಿಕ್ಕಿತು. ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಆ ಉರಿ ಸೆಖೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಕೆಲವೆ ಕ್ಷಣಗಳ್ಳಲ್ಲಿ ಬಾನು ಬಿರಿದಂತೆ ಕುಂಭದ್ರೋಣ ಮಳೆ. ಮಳೆ ನನ್ನ ಅನುಗಾಲದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಅದನ್ನ ಕಾಣುತ್ತಲೆ ನಾನು ಮೈಮರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಅವತ್ತೂ ಸಹ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಚಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಹೋದವನಿಗೆ ಕಾರ್ಕಳದ ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಮುಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ "ರೇಡಿಯೋ ಆಕ್ಟಿವ್"ವಸ್ತುವಿನತ್ತ ಮತ್ತೆ ಗಮನ ಹೋಯಿತು. ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅಜ್ಜನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಂಡು ಸವರಿ ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡೆ! ಅದೆ ನನ್ನ ಅದರ ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿ! ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಚಚ್ಚುತ್ತಲೆ ಇತ್ತು. ಬಜಗೋಳಿಯ ದಿಕ್ಕಿಂದ ಬರುವ 'ರಾಜಾರಾಮ್ ಬಸ್ಸು" ಬಂದದ್ದೆ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿ ಕೂರುವ ಜಾಗ ದಕ್ಕದೆ ನಿಂತೆವು. ಬಹುಶಃ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಯಾರೋ ವೃತ್ತಿ ಜೇಬುಗಳ್ಳರು ಅದನ್ನ ಅಪಹರಿಸಿರಬಹುದು. ಅರೂ ಮುಕ್ಕಾಲಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಬೆಟ್ಟಿನ ಮನೆಯ ದರ್ಕಾಸಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ಸಿಳಿಯುವಾಗ ಮಳೆ ನಿಂತು ಒದ್ದೆ ನೆಲ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹಬೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಸೂರ್ಯ ಆಗಲೆ ಮುಳುಗಿ ಕಳ್ಳ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟು ಕತ್ತಲಾವರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಉಚ್ಚೆ ಮಾಡುವ ನೆಪ ಮಾಡಿ ಅಜ್ಜನಿಂದ ಹಿಂದುಳಿದ ನಾನು ಆಸೆಯಿಂದ ಜೇಬನ್ನ ತಡಕಾಡುತ್ತೇನೆ! ಏನಿದೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು?!


ಕದ್ದ ಮಾಲು ವೃತ್ತಿ ಕಳ್ಳರ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು! ನನ್ನ ಎದೆ ಬಡಿತ ಒಮ್ಮೆಲೆ ನಿಂತ ಹಾಗಾಯಿತಲ್ಲ. ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತೆ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಜ್ಜನ ಕರೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿ ಬಿಸಬಿಸ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆನಾದರೂ ಆದ ಪ್ರಮಾದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಸತ್ತು ಹೋದವನಂತಾಗಿದ್ದೆ. ಕದ್ದ ತಪ್ಪು ಒಂದು ಕಡೆ, ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದರೆ- ಬಿದ್ದರೇನು ಅಮ್ಮನ ಜಾಣ ಮನಸಿನ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಯೆ ಬೀಳುತ್ತೇನೆ! ಆಗ ಆಗುವ ಅವಮಾನ, ದುರಂತ ಎಲ್ಲವನ್ನ ನೆನೆದು ಕುಗ್ಗಿ ಹೋದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೆ ದಾರಿ ಅನ್ನಿಸ ತೊಡಗಿತು ತೀವೃವಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ. ಕಳ್ಳನ ಹೆಂಡತಿ ಯಾವಾಗಲು ಮುಂಡೆ ಅನ್ನುವ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಗಾದೆ ನೆನಪಾಗಿ ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದವನಾದರೂ ನಾನು ಮಂಕಾದೆ! ನನ್ನಲ್ಲಾದ ಈ ಹಟಾತ್ ಬದಲಾವಣೆ ಅಜ್ಜನಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮೂಡಿಸಿತು. ಜ್ವರವೇನಾದರೂ ಬಂದಿದೆಯಾ ಅಂತ ಹಣೆ ಮುಟ್ಟಿಯೂ ನೋಡಿದರು, ಹಾಗೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಮನದ ವ್ಯಾಪಾರ ಅವರಿಗೆ ತಾನೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು?


ಮರುದಿನ ಎದ್ದವ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿಯೆ ತಿಂಡಿಯನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಂದ ಶಾಲೆಗೂ ಬಂದು ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತೆ. ಎರಡನೆ ಪಿರಿಯಡ್ ಅರ್ಧ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಂತಲ್ಲ ಹೆಡ್'ಮಾಸ್ಟರ್'ರ ಕರೆ. ಹಿಂದಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ವಿಶೇಷ ಕರೆಯ ಕಾರಣವನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕದ್ದ ವಾಚಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಪಶಕುನವನ್ನೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿದ ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಪುಕಪುಕ. ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಆರೋಪಿಯ ತನಿಖೆಗೆ ಸಾಗಿನಬೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಲಲಿತತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಗು ಮುಖಭಾವ ಅವರು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವಂತಿದ್ದವು! ಮೊದಮೊದಲು ಅವರ ತನಿಖೆಗೆ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು "ಮಾವ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದ್ದ ವಾಚನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರೋಶನ್ ಬಹಳ ನೊಂದಿದ್ದಾನೆ, ನೆನ್ನೆಯಿಂದವನ ಆರೋಗ್ಯ ಬಿಗಡಾಯಿಸಿ ಜ್ವರ ಬಂದಿದೆ. ವಾಂತಿ ಐದಾರು ಸಾರಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಆಗಿ ಈಗ ಅವನ್ನ್ನ ಆಳ್ವಾಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ! ರಾತ್ರಿಯಿಡಿ ಅವನು ವಾಚನ್ನೆ ಕನವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ!!" ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿಚಲಿತನಾದೆ. ನಾನು ಕದ್ದ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಕೈಗಡಿಯಾರವೊಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಿನ ಹೂ ಮನಸ್ಸನ್ನ ಮುದುಡಿಸಿ ಹಾಕಿದೆ ಆನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ಆ ಕ್ಷಣ  ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿದ ಭಾವ. ನಾನದನ್ನ ಕಳೆದು ಕೊಂಡ "ಕಥೆ" ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಸತ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನ ನಂಬಲೆ ಇಲ್ಲ! ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೈದು ನನ್ನ ದೂರಿ ಬಂದವರಿಬ್ಬರೂ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಹೊತ್ತೆ ಮರಳಿ ಹೋದರು. ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಾನು "ವಾಚು ಕಳ್ಳ"ನಾದೆ.


ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಮನಸೊಂದನ್ನ ನೋಯಿಸಿದ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ  ಅವತ್ತಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಅವಕಾಶವೂ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಒದಗಿ ಬಂತು. ಅದು ಹರ್ಷಿತಾ ಜೊತೆಗಿನ ರೋಶನ್'ನ ಮದುವೆ. ನಾನು ಆ ನಡುವೆ ಒಂಬತ್ತನೆ ತರಗತಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ದುಡಿಮೆ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಒಂದು ಅಗ್ಗದ ದರದ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ "ಕ್ಯಾಸಿಯೋ" ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನ ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದರ ಖರೀದಿ ಬೆಲೆಗಿಂತ ರಿಪೇರಿಯ ಖರ್ಚನ್ನೆ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿ ಹೆಚ್ಛು ಸಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾದರೆ ನಗು ಈಗಲೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ ಎರಡನೆ ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭಾಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಹಿತೈಷಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಟೈಟಾನ್ ಕೈಗಡಿಯಾರ ಕೊಡಿಸಿದ್ದರು. ಅದನ್ನ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ನಾನು. ಅದಾಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನಲ್ಲಿರುವ ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದರ ಮಾಲಕರು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ಹೋಟೆಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದ ಲೇಖನವೊಂದರಿಂದ ವಿಪರೀತ ಆನಂದ ತುಂದಲರಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೆ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ  "ಟೈಮೆಕ್ಸ್" ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನ ಲಂಚವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆ ಲಂಚವನ್ನ ಅದೆ ವರ್ಷ ನೇತಾಜಿ ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರರ ಮಗಳಾದ ಅನಿತಾ ಶಂಕೆಲ್'ರನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವರು ಕೊಲ್ಕತ್ತಾಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಹೋಗಿದ್ದವ ಮರಳಿ ಮದರಾಸಿನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯವಾಡ- ವಿಶಾಖಪಟ್ಟಣದ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ "ಕೋಸ್ಟಲ್ ಎಕ್ಸ್'ಪ್ರೆಸ್" ರೈಲಿನ ಶೌಚಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಲ್ಲೆ ಮರೆತು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಖಾಲಿ ಕೈ ನೋಡಿ ನೊಂದ ಆತ್ಮಸಖ ಅವನ ಮೊದಲ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ದುಬಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅದೆ ಬಣ್ನದ "ಟೈಟಾನ್" ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಡಿಸಿದ. ಅವನು ಅಮೇರಿಕೆಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸೇರಿ ಹೋಗುವ ಗುಮಾನಿ ಹೊತ್ತ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಆ ವಾಚನ್ನ ಅವನಿಗೇನೆ ಮರಳಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಗುಮಾನಿ ನಿಜವಾಯ್ತು, ಅವನನ್ನ- ಅವನ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನ ಡಾಲರ್ ಸುಖ ನುಂಗಿ ನೊಣೆಯಿತು.


ಅಂದಿನಿಂದ ನಾನು ವಾಚನ್ನ ಕಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಾಯ್ತು ವಾಚಿನ ಉತ್ಸಾಹ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದೆ. ಮುಂದೆಯೂ ಸಹ ನಾನು ವಾಚ್ ಜೀವನದಲ್ಲೆ ಕೈಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ. ಅನಂತರ ಹೊರದೇಶಗಳಿಗೆ ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಹಳ ಸುಂದರ ಕೈಗಡಿಯಾರಗಳನ್ನ ಪರಿಚಿತ ಮಕ್ಕಳ ಮನ ತಣಿಸುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನಾಗಿ ಹಂಚಲು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವುದೆ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನ ಹಂಚಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗುವರಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರೋಶನ್ ಮದುವೆಗೆ ನನಗೆ ಕರೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ದುಬಾರಿ ಜೋಡಿ "ಟೈಟಾನ್" ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನ ಖರೀದಿಸಿ ಹಿಂದೆಂದೋ ಮಾಡಿದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವ ಹಂಬಲ ಹೊತ್ತು ಆವತ್ತು ನಡೆದಿದ್ದ ಘಟನೆಯನ್ನ ವಿವರಿಸಿ ಆ ವಾಚಿನ  ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನ ಜೊತೆಗಿರಿಸಿದೆ. ಉಡುಗೊರೆ ನೋಡಿ  ಮೊದಲು ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ರೋಶನ್ ಪತ್ರದ ಕೊನೆಯ ಐದೂವರೆ ಸಾಲುಗಳನ್ನ ಓದಿ ಕೆರಳಿದನಂತೆ. ಅನಂತರ ಅದನ್ನವ ಎಡಗೈಯಿಂದಲೂ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲವಂತೆ.


ಈ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನ ಆ ವರ್ತನೆ ಅವನ ಮನಸಿನ ಕನ್ನಡಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೆ. ಆ ಕೊನೆಯ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿದ್ದವು "ರೋಷನ್ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಾಚ್ ಕದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಪಶ್ಚಾತಾಪವಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ಮೃದು ಮಗು ಮನಸೊಂದನ್ನ ಅದರ ಮಾವ ಕೊಡಿಸಿದ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ಉಡುಗೊರೆಯಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿಸಿದ ಬಗ್ಗೆ ಅತೀವ ನೋವಿದೆ. ಆದರೆ ಆಗ ನಾನೂ ಸಹ ನಿನ್ನಂತೆಯೆ ಒಂದು ಮಗುವಾಗಿದ್ದೆ, ನನಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನದರೂ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಮಗು ಮನಸನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮಾವ ಅರಳಿಸ ಬಹುದಿತ್ತು, ಅಲ್ಲವಾ? ಆದು ಅವರ ಬೆಳೆದ ಮನಸಿಗೇಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಹೇಳು. ಈಗ ಹಳೆಯ ಪಾಪ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಿರು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದೇನೆ. ಇದು ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಸಮರ್ಥನೆ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಅದು ತಪ್ಪೆ ಆ ಕಳ್ಳತನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಳ್ಳನೆ. ಅದೆ ಮಗು ಮನಸಿನಿಂದ ಮುಟ್ಟಿತು ಅಂದು ಬಿಡು ನನಗಷ್ಟೆ ಸಾಕು".........


( ಇನ್ನೂ ಇದೆ.)

03 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೩






"ಅಗ್ಗದ ಬಿನ್ನೆರೆಗ್ ಗುಜ್ಜೆದ ಕಜಿಪ್!"


{ ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿಫುಲವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಲಸು. ತುಳುವ , ಬರ್ಕೆ ಹೀಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಜಾತಿಯ ಹಲಸುಗಳು ಕರುನಾಡ ಕರಾವಳಿ ಕಾರವಾರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಡುವಿನ ತುಳುನಾಡು ಮಲೆನಾಡು ಸೇರಿ ಮಲಯಾಳದ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಾದ ತಿರುವನಂತಪುರದವರೆಗೂ ನಾಯಿಸಂತೆಯಂತೆ ಬೆಳೆದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ವಿಪರೀತ ತಾತ್ಸಾರ. ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವವರಿಗೆ ತರಕಾರಿಯಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟವಾಗಿಯೂ ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಲಸು ಕಂಡರೆ ಹೊಲಸು ಮೆಟ್ಟಿದವರಂತೆ ಆಡುವ ಮಂದಿಯೂ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಲಸೆಂದರೆ ಬಡವರ ಆಹಾರ. ಮಾಡಲು ಏನೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಬಹುದಾದ ಆಯ್ಕೆಯ ತರಕಾರಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನ ಆದ್ಯತೆಯ ತಿನಿಸಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಿಂದು ಅನಂತರ ಕೊಳೆತು ಹಾಳಾದ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನ ಮಳೆಗಾಲದುದ್ದ ಕರಾವಳಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣ ಬಹುದಾಗಿತ್ತು.


ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಲ್ಲದ ನೆಂಟರಿಗೆ ಊತದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರು ನಿಂತರೆಂದರೆ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದೇನನ್ನೋ ಬೇಯಿಸಿ ಬಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಖಾಚಾರದ ಮಂದಿ ಅಸಡ್ಡೆ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಲೆಕ್ಖ ಭರ್ತಿಯ ನೆಂಟರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಏನನ್ನಾದರೂ ಬಡಿಸಿ ಸಾಗ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವ ತಾತ್ಸಾರದ ಧೋರಣೆ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಣೆ ಹಾಕುವ ಮನೋಭಾವದ ಇಂತಹ ಮಂದಿಯನ್ನ, ಅವರ ಸಣ್ಣತನವನ್ನ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಹೀನ ನಡುವಳಿಕೆಯನ್ನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಾದೆಯಿದು. ಅಗ್ಗದ ನೆಂಟರಿಗೆ ಹಲಸಿನ ಪಲ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಈ ಗಾದೆಯ ವಾಚ್ಯಾರ್ಥ.


ಈಗ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ದೊಡ್ಡವರಿಲ್ಲ, ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸಣ್ಣವರಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅನಂತ ಅವಕಾಶದ ಬಾಗಿಲು ಸದಾ ತೆರೆದಿರುವಾಗ ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸದಾವಕಾಶಗಳ ಕೊರತೆ ಖಂಡಿತ ಇರಲಾರದು. ಇರಬೇಕಾದುದು ವಿವೇಚನೆ ಅಷ್ಟೆ. ಅಂತೆಯೆ ಹಲಸು ಹಪ್ಪಳ, ನೀರುಪ್ಪಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಟ್ಟ ತೊಳೆ, ಚಿಪ್ಸ್, ಬಾಳಕ, ಹಣ್ಣಿನ ತೊಳೆ ಹೀಗೆ ಮೌಲ್ಯವರ್ಧಿತವಾದ ಅದು ಕೆಟ್ಟು ಪಟ್ತಣ ಸೇರಿದ ಗ್ರಾಮೀಣರ ಜಿಹ್ವಾ ಚಾಪಲ್ಯವನ್ನ ತಣಿಸುತ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಮಧುರ ಸ್ಮೃತಿ ಮರುಕಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈಗ ಹಲಸು ಅಗ್ಗವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಗೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೂಪದ ಪದಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯ ಗಾದೆಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಜನರು ಈಗೀಗ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರ ಸಂತತಿಯಿನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಅಳಿದಿಲ್ಲ.}


( ಅಗ್ಗದ ಬಿನ್ನೆರೆಗ್ ಗುಜ್ಜೆದ ಕಜಿಪ್! = ಅಗ್ಗದ ನೆಂಟರಿಗೆ ಹಲಸಿನ ಪಲ್ಯ!.)


ನಾನೊಬ್ಬ ಕಳ್ಳನು....





ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಿನ್ನುವ ಚಟ, ಅದರಲ್ಲೂ "ಗಿಣ್ಣು"ವಿನ ಗೀಳು ವಿಪರೀತವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನಿಂದ ಕೆಲಸ ತೆಗೆಯಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪದ ನನ್ನನ್ನ ಹೆದರಿಸಿ ಹೊಡೆದು ಬಡಿದು ಹಿಂಸಿಸಿಯೂ ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ಕೈಚಲ್ಲಿ ಕೂತರೆ ನನ್ನ 'ಅಮ್ಮ' (ಅಜ್ಜಿ) ಮಾತ್ರ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಮೊದಲು ಹೊಗಳಿ ಹೊನ್ನಶೂಲಕ್ಕೇರಿಸಿ, "ಗಿಣ್ಣು"ವನ್ನ ನನಗಾಗಿಯೆ ಮಾಡಿಡುವ ಅಮಿಷದ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸಿ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುವ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನ ಚನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದ ಅವರು ನನ್ನನ್ನ ಮೃದು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಲು, ನನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿ ಕೇಳುವ ಮೊದಲೆ ಶಹಭಾಸ್ ಅನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿದರೆಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ತಮ್ಮ ತಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಲೆ ಅರ್ಥ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದನ ಸಾಕಿ ಹಾಲು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯಾವಳಾದಳೊಬ್ಬ ಮಹಾತಾಯಿ ವರ್ಷದ ಮುನ್ನೂರವತ್ತೈದು ದಿನವೂ ಸರದಿ ಪ್ರಕಾರ "ಗಬ್ಬ"ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದು ಯಾವುದೆ ಕ್ಷಣ ಸುಖ ಪ್ರಸವಕ್ಕೆ ಈಡಾಗಿ ಅವಳು ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ನಮ್ಮಂತಹ ದತ್ತು ಪುತ್ರರಿಗೂ ಹಾಲುಣಿಸಲು ಸದಾ ತಯ್ಯಾರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗಾಗಿ ಗಿಣ್ಣುವಿಗೇನೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬರವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.



ಹೀಗೆ ನನ್ನಂತಹ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ(?)ನಿಗೆ ಸದಾ ಬಿಡುವಿರದ ಕೆಲಸ ವಿದ್ದೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊಪ್ಪರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೊಸೈಟಿಯಿಂದ ಅಕ್ಕಿ, ಗೋಧಿ, ರಾಗಿ, ಸಕ್ಕರೆ, ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ತರಲು ಹೋಗುವ ಅಮ್ಮನ ತೈನಾತಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಆಟೋ ಹಿಡಿಯುವುದು. ಸಿಪಿಸಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ದನಗಳಿಗೆ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಕಡ್ಡಿಹಿಂಡಿ ಹೊತ್ತು ತರುವುದು, ಮಾರಿಗುಡಿ ಎದುರಲ್ಲಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರ ಮಿಲ್ಲಿಗೆ ಆರಿಸಿದ ಅಕ್ಕಿ ಗೋಧಿ ಹೊತ್ತು ಅದರ ಹಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಸಿ ತರುವುದು, ಮಿಲ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕಿ ಗಿರಣಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಂಧುಗಳಿಗಾಗಿ ತೌಡು ಕೊಂಡು ತರುವುದು. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣು-ಕಾಯಿ ಆದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನ ಮನೆಗೆ ಸಾಗಿಸುವುದು. ಮಿಲ್ಲಿನ ಹಿಂದೆ ಧಾರಾಳ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಉಮಿ ಹೊತ್ತು ಬಚ್ಚಲ ಒಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಅದನ್ನ ಒಟ್ಟುವುದು, ಮನೆಸುತ್ತಲ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವುದು, ಆಗಾಗ ಬೇಕಾಗುವ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಚಿಲ್ಲರೆ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಬಾಬಣ್ಣನ ಅಂಗಡಿಗೆ ದಾಂಗುಡಿಯಿಡುವುದು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರ ಗೆಳತಿಯರ ಮನೆಗೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪರವಾನಗಿ ರಹಿತ ಅಂಚೆಯಣ್ಣನಾಗಿ "ಇವತ್ತು ಕ್ಲಾಸ್ ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಪಿಚ್ಚರ್'ಗೆ ಹೋಗಣ್ವಾ! "ರವಿಚಂದ್ರಣ್"ನ 'ಅಂಜದಗಂಡು' ವೆಂಕಟೇಶ ಟಾಕೀಸಿಗೆ ಬಂದಿದೆ?!" ತರಹದ ತುರ್ತಿನ ಹಾಗು ಹಿರಿಯರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮಹಾ ವಿಪತ್ತಿನದೂ ಆಗಬಹುದಾದ ಗುಪ್ತ ಲಿಖಿತ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಏಜೆಂಟನಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟವರಿಗಷ್ಟೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದು, ಹಿರಿಯರಿಂದ "ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಪೋರಿಯರಾದ ಅವರೆಲ್ಲ ಇವನ್ನ ಓದಿದರೆ ಕೆಡುತ್ತಾರೆ" ಎನ್ನುವ ತರಹದ ಗಾಢ ಗುಮಾನಿಯಿದ್ದ ಆರೋಪ ಹೊತ್ತ 'ರಾಗಸಂಗಮ' 'ಹಂಸರಾಗ' ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ 'ಸ್ಪೈ' ತರಹದ ಮನೆಯ ಕಾನೂನಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಬ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿರುವ "ನಿಷೇಧಿತ ಸಾಹಿತ್ಯ"(?!)ಗಳನ್ನ ಅವರ ನಡುವೆ ನುರಿತ ಸ್ಮಗ್ಲರನಂತೆ ಕಳ್ಳ ಸಾಗಣೆ  ಮಾಡುವುದು, ಕಿರಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಕಿರಿಕಿರಿ ತಾಳಲಾರದೆ ಸದ್ದ ಅವಳು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಡ್ರಗ್ ಆಗಿದ್ದ ಶುಂಟಿ ಪೆಪ್ಪರ್'ಮೆಂಟ್ ತರಲು ಗೂಡಂಗಡಿಗೆ ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೈರಾಣಾಗುವುದು, ಅಮ್ಮ ಕರೆದ ಹಾಲನ್ನ ವರ್ತನೆಯ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿ ಬರುವುದು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬಿಡುವಿರದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಕಿರು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನು ಮುರಿದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನಲು ಸಕಾರಣ ಹಾಗು ಪುರಾವೆಗಳನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ/ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೊಕ್ಕುವುದು ಹೀಗೆ ಅನವರತ ಕಾರ್ಯಭಾರ ಆಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದು ಆ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಜಿಹ್ವಾ ಚಾಪಲ್ಯ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಿಣ್ಣುವಿನಿಂದ ತಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನೇರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಗಿಣ್ಣುವಾಗಿದ್ದರೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರದು ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದ ಅವಧಿ ನೋಡಿ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮರದ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಲಪಟಾಯಿಸಿದ ಕಾಳಸಂತೆಯ ಕಳ್ಳ ಮಾಲು ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನೋದಷ್ಟೆ ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮುಕ್ಕಿ ಸೀರುಂಡೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಲುವ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಅವೆರಡರ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನತೆಯಿದೆ ಅಂತ ಯಾವತ್ತೂ ಅನ್ನಿಸಿಯೆ ಇಲ್ಲಪ್ಪ!


ಹೀಗೆ "ಸುಖವಾಗಿ" ನನ್ನ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಮೂಡುಬಿದ್ರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ತವರಿನ ಆಸ್ತಿ ಅವರ ಪಾಲಿನದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಸಿಗುವುದಕ್ಕೂ, ಅಜ್ಜನ ನಿವೃತ್ತಿ ಶಕೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದುರ್ದೆಸೆ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ನಾನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಂಟಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೆ. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅಮ್ಮನ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಹೌದಾ? ಅಲ್ಲವಾ? ಎನ್ನುವ ಸವಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮರಳಿ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಮತ್ತವರ "ಸುಖ ಸಂಸಾರ"ಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಾಗಿ ನಾನು ಅವರಿಗೂ ಬೇಡದವನೆ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಮೂಡುಬಿದ್ರಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಎರಡನೆ ಮಗಳು ಒಂದುವರ್ಷದ ಕೈಗೂಸು. ಅವಳ ದೇಖಾರೇಖಿ, ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ನಾಗ ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪನೆ, ಉಪಾಧ್ಯಾಯಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ವೃತ್ತಿ ಭಡ್ತಿಗಾಗಿ ಆಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಬಿಏ ಪರೀಕ್ಶೆಯ ತಯ್ಯಾರಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗ ಇದ್ದ ಮಗುವಾಡಿಸುವವರ ಕೊರತೆ, ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಶಾಲೆಯ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಕಾರಣಗಳು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಅಗಸರ ಕತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಕಡೆಗೂ ಕಾರ್ಕಳದ ದೊಂಬರ ಪಾಲಾದೆ. ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಆದ ಈ ಅದಲು ಬದಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಕವಡೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ೧೯೯೨ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಡಿಪಾರಾದ ನಾನು ದೇಶಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ ಹಿಡಿ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಆಸರೆ ಬಯಸಿ ಕಾರ್ಕಳ ಸೇರಿದ್ದು ಹೀಗೆ.


ಹುಟ್ಟಿದ ಆಮೇಲಿನ ಮೊದಲ ದಶಕ ಕಳೆದಿದ್ದ, ಪ್ರಪಂಚವನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಂಗಳಿಂದ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಹೊಸತನ್ನೆ ಕಂಡು ಅರಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ "ಗಣಪತಿ ಕಡ್ಲೆ ಬಪಮ"ನಿದ್ದ, ಬಾಲಮಿತ್ರ-ಚಂದಾಮಾಮಗಳ ಭಂಡಾರವಿದ್ದ ಅವರ ಮನೆಯಿದ್ದ, ಟಿವಿ ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಹರುಕು ಮುರುಕು ಹಿಂದಿ ಕಲಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಟ್ಲರ್ ಹಿಂದಿ ಪಂಡಿತನಾಗಿಸಿದ್ದ ಹುಟ್ಟೂರು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಋಣ ಅವತ್ತಿಗೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಡಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಬಾಡಿ ವಾರೆಂಟ್ ತಂದ ಪೊಲೀಸಿನವರಂತೆ ಅಜ್ಜ ಮೊದಲಿಗೆ ನನ್ನನ್ನ ನಾನು ಸದಾ ಹೋಗಲು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಮನೆ ಮೂಡುಬಿದ್ರಿಯ ಸಾಗಿನಬೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಪೆರೋಲ್ ಮೇಲೆ ಕಿರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅನುಭವಿಸುವ ಕೈದಿಯಂತೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ನಂತರ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಕಾಬೆಟ್ಟಿನ ಸಂಟ್ರಲ್ ಜೈಲಿನಂತಹ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಬಿಟ್ತರು! ಅಲ್ಲಿನ ಬಿಗು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೊಸ ಅವತಾರ ಎತ್ತಲಿಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ತುಳು ಮಾತನಾಡಲು ಬಾರದ ನನ್ನ ವಿಚಿತ್ರ ಶೈಲಿಯ "ಘಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಕನ್ನಡ" ಇಲ್ಲಿನವರಿಂದ ಗೇಲಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವಾಗ ಅಣಕಿಸುವವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಡೆದು ಹೂತು ಹಾಕುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಉಕ್ಕೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ "ಬಡವನ ಕೋಪ ದವಡೆಗೆ ಮೂಲ" ಎನ್ನುವುದರ ಖಚಿತ ಅರಿವಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಹಲ್ಲಿಕಚ್ಚಿ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.


ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು. ಮಂಗಳೂರನ್ನ ಕಾರ್ಕಳದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಲ್ಕೇರಿ ರಾಮಪ್ಪ ಶಾಲೆಗೆ ಅವರು ಮುಖ್ಯೋಪಧ್ಯಾಯರಾಗಿದ್ದರು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಗೀಳು ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಇತ್ತು. ಅವರ ಹಳೆ ಮನೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆ ಕಟ್ಟುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಬಾವಿ ತೋಡಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಾವಿಗೆ ಆಯತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಲು ಹಾರಿ ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತನಕವೂ ಅವರು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗ ದೊಡ್ಡದು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಅವರ ಗೆಳೆಯರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಔತಣಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದುದಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೆ ಹೈರಾಣಾಗುವಷ್ಟು ಅಡುಗೆಯ ಕೆಲಸ. ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ ಮನೆಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಹರಾಯ ದೂರ್ವಾಸ ಮೂರ್ತಿ! ಮನೆಯಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ತನ್ನ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಮಗಳು ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ಹೆದರಿ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತ್ರ ಅವರು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನ ಕಂಡ ನೆನಪಿದೆ. ಇನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪನ ದುರಹಂಕಾರವನ್ನ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ತಗ್ಗಿಸಿದಳು. ನಾನು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಮೆಲುವಾಗಿ ಮಾತಾಡಲಿಕ್ಕೂ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಗ್ಗವಾಗಿಯೆ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಅವರ ವರ್ತನೆಗಳು ಅವರೊಳಗೊಬ್ಬ ಸಮಯಸಾಧಕನಿರೋದನ್ನ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿವೆ.


ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿರೋದು ಪಥ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೇಗಾದರು ಸರಿ ತನ್ನ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೆ ನನ್ನನ್ನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಗ ಹಾಕುವ ಯೋಚನೆ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಕೆನರಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಪರೀಕ್ಷಾ ತಯಾರಿಗೆ ಅವರು ಆಗಾಗ ಹೋಗ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರ ಅತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನೂರೆಂಟು ವಯೋ ಸಹಜ ಖಾಯಿಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರು ವರ್ಷದ ಹಿರಿಯ ತಂಗಿ ಹಾಗೂ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಮಗು ಕಿರಿಯವಳನ್ನ  ನನ್ನ ನಿಗರಾನಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಗುವಾಡಿಸಿ ಪಕ್ಕದ ಸಾಬರ ಮನೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಾತಾಳದಂತಿದ್ದ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಎಳೆದು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಳಗ್ಯೆ-ಸಂಜೆ ಅವರ ಗಂಡನ ಅಕ್ಕ ಅತ್ತಿಗೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಹಾಲು ತರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ಮೊದಲ ವರ್ಷ, ಮರುವರ್ಷ ಮನೆ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪರ್ಪಲೆಗುಡ್ಡೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಇವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಗರ ಕಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಕೆತ್ತುವ ಮೇರರಿಗೆ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಾ-ತಿಂಡಿ-ಅನ್ನ-ನೀರು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಪೂರ್ತಿ ನನ್ನ ದಿನಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸವೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ನೆಪಕ್ಕೆ ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರದ ಹೆಸರಿನ ಚಿತ್ರಕಲಾ ತರಗತಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಮೂವತ್ತು ದಿನ ತಪ್ಪದೆ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಘಂಟೆಯಂತೆ ನಡೆದೆ ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೊಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರ್ಕಳ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಳಿಯ "ಮೈನ್ ಶಾಲೆ'ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆ ರಜೆ ಮಾತ್ರ ಇಡಿ ಕಾರ್ಕಳದ ಮೂರುವರ್ಷದ ಬಾಳ್ವೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಆಹ್ಲಾದದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಹಾಗೂ ಸಂತಸದ ರಾಜಾವಧಿ. ಹೊಸತನ್ನ ಕಲಿಯಲು ಸಿಕ್ಕಿತು, ಹೊಸ ಸಮ ವಯಸ್ಕರ ಸಂಪರ್ಕ ಹೆಚ್ಚಿತು. ಖುಷಿ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು ಬಹುಷಃ ಅದಕ್ಕೇನೆ.


ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳು ಪೂರೈಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನ ಓದಿಸುವ ಉಮೆದು ಕಿಂಚಿತ್ತು ಕೂಡ ಇಲ್ಲದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ತಮಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ವಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನ ಬಳಸಿ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗ ಹಾಕಿದರು. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಮಾತ್ರ ನಿರ್ಬಂಧ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟೆ ಸೆಳೆತವಿದ್ದರೂ ಸಹ ಶಾಲೆಯ ನಡುವಿನ ವಾರಾಂತ್ಯದ ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಹಾಸ್ಟೆಲ್'ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿತ್ತೆಂದರೆ ಸಹಪಾಠಿಗಳೆಲ್ಲ ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ಮನೆಗೆ ಓಟ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಶಾಲೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಆ ವರ್ಷದ ಹಂಗಾಮಿನಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವ ಎಪ್ರಿಲ್ ಹತ್ತರ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ದಿನದ ತನಕವೂ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಒಂಟಿ ಭೂತದಂತೆ ಕಾಲ ಹಾಕಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ. ಒಬ್ಬ ಹನ್ನೊಂದು-ಹನ್ನೆರಡು ವಯಸ್ಸಿನ ಬಾಲಕ ಭಯದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎರಡೆರಡು ವಾರ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ ಹಾಕುವುದನ್ನ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.



ಬಹುತೇಕ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ವಾರಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನ ಕಂಡು ಸ್ಪೂರ್ತಿಗೊಂಡ ನಾನೂ ಸಹ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಹೊತ್ತು ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಹೋಗಿ ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಐದು ನಿಮಿಷ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿ ಆಗಷ್ಟೆ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ನನ್ನನ್ನ ಕಂಡವರೆ ಕೆಂಡಾಮಂಡಲರಾಗಿ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನ ತನಕ ನನ್ನನ್ನ ಮರಳಿ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಯಾವುದೆ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಎಂತಾ ರಜೆಗೂ ಇವನನ್ನ ಮನೆಗೆ ನಾನು ಹೇಳದೆ ಕಳಿಸ ಕೂಡದು ಅಂತ ನಮ್ಮ ನಿಲಯ ಪಾಲಕರಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ ಬಂದದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೇಕೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಬೇಕು? ಏಕತಾನತೆಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಗು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಮನೆಯ ಸೆಳೆತ ಇರುವುದು ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತಾ? ಹೋಗಲು ಖಚಿತ ಮನೆಯೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ ತಾನೆ ನನ್ನ ದೇಖಾರೇಖಿಯ ಹೊಣೆಹೊತ್ತ ಅವರ ಮನೆಗೆ ತುಸು ಅಕ್ಕರೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಅರಸಿ ನಾನು ಹೋಗಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಅದವರಿಗೆ ಏಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ? ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಮುಂದೆಯೂ ಸಿಗಲಾರದು.


( ಇನ್ನೂ ಇದೆ.)

02 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೨





"ಪಿತ್ತಲ್ದ ಪಜಿರ್ ಮರ್ದತ್, ಜೋಕುಲೆ ಪಾತೆರ ನಂಬಿಗೆ ಅತ್"


{ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತುಳುನಾಡಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ವಿಸ್ತಾರದ ಹಿತ್ತಲು ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಸಳೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ತೊಂಡೆ, ಅವರೆ, ನುಗ್ಗೆಕಾಯಿ ಸಹಿತ ಅನೇಕ ತರಕಾರಿಗಳು. ಬೇವು, ಹುಣಸೆ, ನಲ್ಲಿ, ಲಕ್ಕಿ, ದಾಸವಾಳ, ಲೋಳೆಸರ, ಸಾಂಬರ್ ಬಳ್ಳಿ ಸೊಪ್ಪು, ಒಂದೆಲಗ, ಕಾಳುಮೆಣಸು ತರಹದ ಅನೇಕ ಸಸ್ಯ ಸಂಪತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನ ಅಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೆ ಯಾವುದೆ ಮುತುವರ್ಜಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಬೆಳೆವ ವಿಫುಲ ಸಸ್ಯಗಳು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪ್ರಣೀತ ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯೆಂದು ಸಾರಲಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಸಸ್ಯಗಳು ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದು ಅವುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಆರೋಗ್ಯದ ಪಾಲಿಗೆ ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನ ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದುಇದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವುಗಳ ಮಹತ್ವ ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಎಷ್ಟಾದರು ಅದು ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿರುವುದಲ್ಲವೆ ಎನ್ನುವ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಭಾವ ಮನಸಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ.


ಹೀಗಾಗಿ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿರುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಮದ್ದಿನಂತೆ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಬೆಳೆದ ತಾತ್ಸಾರದ ಗುಣವೆ ಅದು. ಹಾಗೆನೆ ಪುಟ್ತ ಮಕ್ಕಳ ತೊದಲು ತೊದಲಾದ ಬಾಲಿಶ ನುಡಿಗಳು ಅವನ್ನ ಕೇಳಿ ನಲಿಯಬೇಕೆ ವಿನಃ ನಂಬಿ ಮೂರ್ಖರಾಗಬಾರದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಹುಸಿ ನುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ ನಿಜ ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೆ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ನಿಜವೆ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅಸಲಿಗೆ ಅವರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೌಶಲ್ಯ ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗಿರುವುದು ಮರೆಯತಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ. ಅದನ್ನ ನಂಬಿ ವಿವೇಚಿಸದೆ ಮುಂದಡಿಯಿಡುವುದು ಮೂರ್ಖತನದ ಪರಮಾವಧಿ.

ಅಂತೆಯೆ ಹಿತ್ತಲ ಗಿಡದ ಬಗೆಗಿರುವ ತಾತ್ಸಾರ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಹಿತ್ತಲ ಗಿಡಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಮದ್ದು ಹುಡುಕುವುದೇನೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅದರ ಮಹತ್ವ ಅರಿವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯೆ ಪರಿಹಾರ ಲಭ್ಯ. ಇದೆ ಈ ಗಾದೆ ವಿವೇಚಿಸುವ ವಿವೇಕ. "ಹಿತ್ತಲಗಿಡ ಮದ್ದಲ್ಲ" ಎನ್ನುವ ಗಾದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.}


( ಪಿತ್ತಲ್ದ ಪಜಿರ್ ಮರ್ದತ್, ಜೋಕುಲೆ ಪಾತೆರ ನಂಬಿಗೆ ಅತ್ = ಹಿತ್ತಲ ಹುಲ್ಲು ಮದ್ದಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳ ಮಾತು ನಂಬುಗೆ ಅಲ್ಲ.)

ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ....







ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯ "ಗಾನ ಕೋಗಿಲೆ" ರಾಧಿಕಾ ಶಣೈ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಗದ್ದೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ಗದ್ದೆಯ ಬದುವಿನಲ್ಲೆ ನಡೆದು ರಾಧಿಕನೆಂದರೆ ಅದೇಕೋ(?) ನಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಜ್ಜನ ಪಕ್ಕದ ಗದ್ದೆಯ ವರದರಾಜ ನಾಯಕನ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ದರ್ಕಾಸನ್ನ ದಾಟಿ ಗೋಡೆ ಹಾರಿದರೆ ನೇರ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದಲೂ, ನೇರ ಸರಕಾರಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಹೋದರೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದಲೂ ನಾವು ಅದೆ ದಾರಿಯಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.  'ಸುಮ್ಮನೆ' ಶಾಲೆಗಷ್ಟೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚಿಂತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಂಗಾಟಗಳು ತರೇವಾರಿ ರೀತಿಯವದ್ದಾಗಿದ್ದು ಅದರ ದಾಳಿಗೆ ನಲುಗಿ ರೋಸತ್ತು ಹೋದ ಶಣೈ ಮಾಮ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ  ಸರಾಸಗಟಾಗಿ ಅಜನ್ಮ ವೈರಿಗಳಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಆಕ್ಷೇಪದ ಪರಿಧಿಗೆ ಚೂರೂ ಸಂಬಂಧವೆ ಇಲ್ಲದ ವಿಚಿತ್ರ ಕೀಟಲೆಯ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನಾನೂ ಸಹ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಆಸಾಮಿಯಾಗಿಯೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣವನ್ನೆ ಹೋಲುತ್ತದಲ್ಲ ಅದರಂತೆ!


ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಭತ್ತವೋ ಇಲ್ಲ ಹೆಸರು, ಉದ್ದು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೇಳೆಯೋ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹುರುಳಿಯೋ ಹೀಗೆಯೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಬೆಳೆ ತಪ್ಪದೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಗದ್ದೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆರೆಯಂತಿದ್ದ ಬಾವಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಕರೆಂಟಿನ ಪಂಪು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಗದ್ದೆಯ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಕಾಲುವೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಟಿಕದಂತಹ ನೀರನ್ನ ಹರಿದು ಬಿಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರ್ಕಳ ಪೇಟೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಇಂತಹ ಗದ್ದೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದುದು, ಅವುಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಆರಂಭದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ಅತಿ ನಗರೀಕರಣದ ಪರಿಣಾಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಹಸಿರುಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳಂತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿರುವ ನಾನಾ ಅಳತೆಯ ನಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರ್ಯಾರೋ ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದವರ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಮನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಗಿನ ಚಿತ್ರ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ಉಳಿದಿದೆ, ಹೊಸ ಕಾರ್ಕಳ ನನಗೆ ಅಪರಿಚಿತ. ಅದನ್ನ ಅರಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸುಂದರ ಊರಿನ ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕಿರಿಸಿದ ಚಿತ್ರದ ಗಾಜು ಒಡೆದುಹೋದೀತು ಅನ್ನುವ ಭಯವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.


ನಾನು ಆಗಿನಿಂದಲೆ ಒಂಟಿತನದ ಭಕ್ತ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಹಡೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಸಹಪಾಠಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ನೇರ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಸರಳ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ 'ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರ ಸಂಘ"ದ ಕಟ್ಟಡ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳು ಪುಕ್ಕಟೆ ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದವು. ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನ ಖರೀದಿಸುವ ಯೋಗ್ಯತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಓದುವ ವಿಪರೀತ ಚಟಕ್ಕೆ ದಾಸನಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಆಕರ್ಷಕ ಜಾಗ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಗದ್ದೆಯ ಬದುವಿನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸಾಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ನನಗಿತ್ತು. ಸ್ಕೌಟ್ ಸೇರಿದ್ದ ನನಗೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನದ ಅದರ ತರಬೇತಿ ತರಗತಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿದ್ದು, ತಡವಾಗಿ ಹೋದರೆ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರ ಸೀಟಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಟಿ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಬೆನ್ನ ಮೇಲಾಡುವ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಸೇರಿ ನಾನು ವಾರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರುದಿನವಾದರೂ ಈ ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ.


ಶಾಲೆಯೆಂದರೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆ, ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳೆಂದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ದನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಗಿಂತ ಅತ್ತತ್ತ ಎನ್ನುವ ಹೆತ್ತಮ್ಮ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಜವೆಂದೆ ನಂಬಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಗು ಮನಸಿಗೆ ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆ ಹಾಗೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ! ಅಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ "ಸೇವಾಭಾರತಿ"ಯಲ್ಲಿದ್ದಂತಹ ಶಿಸ್ತೆ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಿನವರಷ್ಟೆ ತುಂಟರೂ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಾದ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಷ್ಠೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗಿತ್ತು. ನಾನು ಇಂದು ರೂಢಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅನೇಕ ಶಿಸ್ತುಗಳನ್ನ ಕಲಿತದ್ದು ಅಲ್ಲಿಯೆ ಅನ್ನುವ ಹೆಮ್ಮೆ ನನಗಿದೆ. ಬೈಲೂರಿನಿಂದ ಬರ್ತಿದ್ದ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು, ಹೆಬ್ರಿಯಿಂದ ಬರ್ತಿದ್ದ ಶ್ಯಾಂ ಮಾಸ್ಟ್ರು, ಎಣ್ಣೆಹೊಳೆಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಟೀಚರ್, ಸಹಪಾಠಿ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಅಮ್ಮ ಸುಮತಿ ಟೀಚರ್, ನನ್ನ ದೂರದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಶೈಲಜ ಟೀಚರ್, ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ ಟೀಚರ್, ರಾಧಾಬಾಯಿ ಟೀಚರ್, ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೆ ನೋಡಿ ಸಲುಗೆಯಿದ್ದ ಬಾಲವಾಡಿಯ ರತ್ನಾವತಿ ಟೀಚರ್, ಅವರ ಆಯಾ ಶಬಾನಾ ಬೇಗಮ್, ಬೆಳ್ಳಿ ಕೂದಲಿನ ಕಂಚಿನ ಕಂಠದ ಲಲಿತಮ್ಮ ಬಾಯಿ ಟೀಚರ್, ಕುಂಟಾಡಿಯಿಂದ ಬರ್ತಿದ್ದ ಪೀಟಿ ಮಾಸ್ಟ್ರು ರಮೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ, ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ನಾಗರತ್ನ ಟೀಚರ್. ಸಹಪಾಠಿ ಪ್ರದೀಪನ ಅಮ್ಮ ರಾಜಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೆಲ್ಲ ರಗಳೆ ರಾದ್ದಾಂತ, ಸಣ್ಣತನ, ಪರವಹಿಸುವಿಕೆಗಳೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಕಾರ್ಕಳ ತಾಲೂಕಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಘನತೆ ತಂದು ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.


ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿಯೆ ದೊಡ್ದ ಶಾಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಊರಿನ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ "ಪೆರ್ವಾಜೆ ಶಾಲೆ"ಗೆ ಮೊದಲಸ್ಥಾನ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಎರಡನೆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಪಠ್ಯೇತರ ಹಾಗೂ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು ಪೆರ್ವಾಜೆಯವರೆ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನುಳಿದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನ ನಾವೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಖಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ! ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಸಹನಟರನ್ನ ಕಾಣುವಂತೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ತಾಲೂಕು ಮಟ್ತದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವೆರಡು ಶಾಲೆಗಳ ಹೊರತು ಇನ್ಯಾವುದೊ ಪುಡಿ ಶಾಲೆಯವರು ಬಹುಮಾನ ಗೆದ್ದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವಷ್ಟು ತಾತ್ಸಾರ ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿತ್ತು.


ನನ್ನ ಶಾಲೆಯ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವೂ ಸಹ ಚನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆವು. ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅರ್ಭಟ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಇನ್ನಿತರ ಶಾಲೆಯವರನ್ನ ನಡುಗಿಸುವಂತೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮನ್ನ ಎದುರಿಸಿ ಬರುವ ಎದುರಾಳಿ ಶಾಲೆಯ ಬಡಪಾಯಿ ನಾವು ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯವರು ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಕೇಳಿಯೆ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೆ ಅರ್ಧ ಸೋಲನ್ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೋದಲೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಮಗ್ಗುಲ ಮುಳ್ಳಾಗಿದ್ದವರು, ನಮ್ಮ ದಿಗ್ವಿಜಯ ಯಾತ್ರೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ತೊಡಕಾಗಿದ್ದವರು ಕೇವಲ "ಪೆರ್ವಾಜೆ ಶಾಲೆ"ಯ ಕೊರಮರು ಮಾತ್ರ.


ದಿನಾ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಶಣೈ ಮಾಮನ ಗದ್ದೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನುಳಿದವರೆಲ್ಲ ಬಿಂಬುಳಿ, ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ, ಬೊಂಬಾಯಿ ನಲ್ಲಿಕಾಯಿ, ಶಾಂತಿ ಕಾಯಿ, ಬಾಳೆಚಿಪ್ಪಿನ ದರೋಡೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದು ಅವರ ಕಾಟ ಕಿರುಕುಳದಿಂದ ರೋಸತ್ತ ಶಣೈ ಮಾಮ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಂತ ವರ ಗ್ರಧೃ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನ ಯಾಮಾರಿಸಿ ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ದೋಚುತ್ತಿದ್ದ ಕಳ್ಳ ಕೊರಮರಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದೂ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆಗಷ್ಟೆ ಹಾಲುಗಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಭತ್ತದ ತೆನೆಯನ್ನ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿತ್ತು ಅದರೊಳಗಿನ ಹಾಲನ್ನ ಬರಗೆಟ್ಟವನಂತೆ ಚೀಪುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು ಹೌದು ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದುದು ಅವರ ತರಕಾರಿ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳತ್ತ ಮಾತ್ರ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದ ಚಿತ್ತಾರಗಳ ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾದು ಹಿಡಿದಿಡುವ ವಿಚಿತ್ರ ಆಸಕ್ತಿ ನನ್ನದು. ನನ್ನ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ನಾನೊಬ್ಬ ನಿರುಪದ್ರವಿ ಪ್ರಾಣಿಯೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ ಶಣೈ ಮಾಮ ಕಡೆಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಆಗಾಗ ನಾನತ್ತ ಚಿಟ್ಟೆಗಳಿಗಾಗಿ ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನ ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧವನ್ನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.


ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರವನ್ನ ನಾನಂತೂ ಧಾರಾಳ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡೆಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ದಿನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಚಿತ್ತಾರದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಗಷ್ಟೆ ಹನಿದು ನಿಂತ ಇಬ್ಬನಿಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ನಿಂತ ಕಾಲಿಗೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಡುತ್ತಾ ಚುಚ್ಚುವ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಮೆತ್ತಗೆ ಬತ್ತಲೆ ಪಾದದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಬೆಳಗ್ಯೆ ಎಂಟರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯ ಬೇಟೆಯಾಡುವುದೆ ಒಂದು ಸುಖ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಛಲ ಬಿಡದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಂತೆ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಕೈಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ತೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಡಿದ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದೇನೋ ದಂಡು ಕಡಿದು ಬಂದವನ ಠೀವಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಬಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದ ನನ್ನ ಸಾಹಸದ ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆ.


( ಇನ್ನೂ ಇದೆ.)

01 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೧




"ಗಾಡಿಗ್ ಕಟ್ದಿನ ಎರು ಪಡ್ಕೆ ಮೈತಿ ಲೆಕ್ಖೋ"



{ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನಗತ್ಯ ಹರಟೆಕೋರರ ಹರಕು ಬಾಯಿಗೆ, ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಹರಕು ಬಾಯಿಯ ಬಡಬಡಿಕೆಯನ್ನ ಹೀಯ್ಯಾಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಉಪಮೆಯನ್ನ ಹೊತ್ತ ಗಾದೆಯಿದು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ, ಲಘುವಾದ, ತೂಕವಿಲ್ಲದ ಹಾಳು ಮೂಳುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಒದರಿ ತಮ್ಮ ತೂಕವನ್ನೂ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪರೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಾಯಿಹರುಕರ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕೇಳುಗರು ಈ ರೀತಿ ಅವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಜರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಗಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಎತ್ತಿನ ಜೋಡಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ನೊಗಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಹೊತ್ತ ಮೂಕಿಯ ಭಾರವನ್ನಿಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವತನಕ ದುಡಿವಿರದ ದುಡಿಮೆಯೆ ಗತಿ. ಇಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಗಣಿಯೋ, ಉಚ್ಚೆಯೋ ತುರ್ತಾಗಿ ಬಂದರೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡುವು ಸಿಗಲಾರದಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಾಧೆ ಪಡಲು ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನ ನಟಿಸುವ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿರುವ ಹುಸಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯವೂ ಅವಕ್ಕಿಲ್ಲ! ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ಗಾಡಿಯೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುವಾಗಲೆ ಹಾದಿಯುದ್ದ ತೀರ್ಥದಂತೆ ಮೂತ್ರವನ್ನ, ಪ್ರಸಾದದಂತೆ ಸಗಣೀಯನ್ನ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೆ ಉದುರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎತ್ತಿನ ಜೋಡಿ ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೆರೆಯುತ್ತವೆ! ಆದರೆ ಕಾಡು ಹರಟೆ ಕುಟ್ಟುವ ಸೋಮಾರಿಗಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಕರ್ತವ್ಯದ ಭಾರವೇನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಊರ ಸುದ್ದಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರಂಗು ತುಂಬುತ್ತಾ ಮನೆಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕವನ್ನ ದಾಟಿಸಿ ಪುಕ್ಕಟೆ ಕೂಳು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಹೋಲಿಕೆಯ ಗಾದೆ ಹುಟ್ಟಿರಬಹುದು. ಇಂದಿಗೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗಳ ಬಳಿ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿ ಸೇರುವ ತಟ್ಟಿಯ ಚಾಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪುಕ್ಕಟೆ ಮನರಂಜಿಸುವ ಇಂತಹ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರಾದರೂ ಬಾಯಿಬುಡುಕ ಸೋಮಾರಿ ಸಿದ್ಧರನ್ನ ಕಾಣಬಹುದು.


ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಲಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ "ಜನಪ್ರಿಯ" ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲವೆ ಪ್ರಚಾರದ ತೆವಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ನಟರು, ಅಗ್ಗದ ಪ್ರಚಾರಪ್ರಿಯ ಮಠಾಧಿಪತಿಗಳು ಈ ಗಾದೆಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡರೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಮಂದವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತಾರ್ಥ! ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ಬಡಪಾಯಿ ಮೈಕು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಒಂದೆ ಸಮ ಪೂರ್ಣವಿರಾಮ, ಕಮ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಓತಪ್ರೋತ ಮಾತಿನ ಬಂಡಿ ಜರುಗಲು ಶುರು. ಇಂತವರಿಗೆ ಗಡಿಯಾರವಲ್ಲ, ದಿನದರ್ಶಿಕೆಯೆ ಮುಂದೊಡ್ಡಿದರೂ ತಮ್ಮ ಬಾಯಿ ಭೈರಿಗೆಯಿಂದ ಕುಯ್ಯುವುದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾರರು.}


( ಗಾಡಿಗ್ ಕಟ್ದಿನ ಎರು ಪಡ್ಕೆ ಮೈತಿ ಲೆಕ್ಖೋ = ಗಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಎತ್ತು ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ದ ಹಾಗೆ! )