08 March 2013

ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ಸಿಗದ ಹಿಡಿ ಕನಸು, ಅದ್ಯಾವುದೊ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.....







ಆ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಮೌನವಿತ್ತು
ಸ್ವಂತ ನೆರಳಿಗೂ ಅವಕಾಶವೀಯದ ಗಾಢ ಕತ್ತಲೆ,
ಅದೊಂದು ಕಣ್ಣ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕ ಕೋಲು
ನೆಟ್ಟಿರುಳಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಹಾದಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು,,,,,
ಮರಳಿ ನೀ ಕಳಿಸಿದ್ದ ಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ
ಹರಿದು ಕಳಿಸಿದ್ದ ನನ್ನೆದೆಯ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಗೀಚಲಾಗಿದ್ದ ಪತ್ರದ ಚೂರುಗಳಿದ್ದವು,
ನಾನು ಮರುಳ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತೆಂದು ಅಳತೆ ಮೀರಿ ವ್ಯಥಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ/
ಗುರಿತಪ್ಪಿದ ಹುಸಿ ಅನುಭವವಾದರೂ
ಗೊತ್ತಿದೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಒಲವಿನ ಬಾಣಗಳೆಲ್ಲ....
ನಿನ್ನೆದೆಯ ಬತ್ತಳಿಕೆಯನ್ನೆ ಹೋಗಿ ಸೇರುತ್ತಿವೆಯಂತ,
ಕಲೆಗಟ್ಟಿದ ಮನದ ಕರವಸ್ತ್ರದ ತುಂಬ
ಆ ಕ್ಷಣ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ನನ್ನ ಬೆವರ ಸುವಾಸನೆಯೆ ತುಂಬಿದೆ!.....
ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸೆದ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಚಾದರಕ್ಕೆ
ನಿನ್ನ ಮೈಗಂಧ ಅಂಟಿದೆ...
ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನೆದೆ ಮಿಡಿತದ ನಂಟಿದೆ//



ಕಲರವಕ್ಕೆಡೆಯಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಳವಳ ಎದೆ ಮನೆಯ ಆವರಿಸಿದ್ದರೂ
ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ದಿಯಾಸರೆಯಲ್ಲಿ.....
ಹಿಡಿ ಜೀವವನ್ನ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ,
ತಣ್ಣಗೆ ಕೊರೆವ ನೆನಪಿನ ಹಿಮನದಿ
ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ....
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಹೊತ್ತು ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ/
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹುಸಿಯನಾಡದ
ನನ್ನ ಮನಸಿನಾಳದ ನಾದ ನಿನ್ನೆದೆಯದೆ ಮಿಡಿತ...
ಅನವರತ ಮನ ಕನವರಿಸುವ ಸ್ವಪ್ನಗಳಿಗೆಲ್ಲ
ಸೂಕ್ತ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಅನಾಥ,
ಕನಸನಾಡಿಸುವ ಆಕ್ಷಾಂಶೆಗಳಿಗೆ
ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊನೆಯ ಕೂಸೆಂದರೆ ಮಾತ್ರ ವಿಪರೀತ ಮಮತೆ//


ಕರಗಿ ಹೋದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲ
ಹನಿಗಳಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಆಣೆಕಟ್ಟೆಯನ್ನ ನಿರಂತರ ತುಂಬುತ್ತಿವೆ....
ಒಲವ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಇಳಿದು
ಪರವಶವಾದ ಮನಸಿನ ಚಿರ ಹಕ್ಕುಸ್ವಾಮ್ಯ ಇದೀಗ ಕೇವಲ ನಿನ್ನದು,
ಕನಸು ಕನಸಾಗಿಯೆ ಕನಸೊಳಗೆ
ಮುರುಟಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ....
ಅದನ್ನ ಮತ್ತೆ ಅರಳಿಸಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ಮನ ಮೌನ/
ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಲಾರದಷ್ಟು ಮಾಸಿ ಹೋಗಿರುವ
ಮನದ ಭಿತ್ತಿಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ನೀ ಗೀಚಿದ....
ಒಲವಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದೆ ಇವೆ,
ಕಾತರಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕನಸುಗಳ ಆಯುಷ್ಯ
ಅತ್ಯಲ್ಪ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಮಾಡಿದ....
ಒಲವೆಂಬ ಮಧುರ ತಪ್ಪಿಗೆ ವಿರಹದ ಶಿಕ್ಷೆ ನಿರೀಕ್ಷಿತವೆ ತಾನೆ?//



ಕನವರಿಕೆ ಕನಸಾಗಿಯೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ಬರಡು ಬಾಳಲ್ಲಿ,
ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದು ಪಕ್ಕಾ ಅಪಹಾಸ್ಯ....
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ದೂರ
ಶಾಶ್ವತ ಕಂದಕ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದರೂ....
ನನ್ನ ಮನಸಿನ್ನೂ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಹಸನಾಗಿಯೆ ಇದೆ,
ಉಗುರು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ
ಮೊಂಡ ಮನಸನ್ನ ನೆನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನೊಲವ ಬಿಸಿ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ....
ತೋಯುತ್ತಾ ಮೀಯಲು ಕಾದು ಕನವರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ/
ತಣ್ಣಗೆ ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದಿರುವ ನೀನು ಆಗಾಗ
ಕನವರಿಕೆಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತೀಯ....
ನೆನಪಾಗಿ ಹುಚ್ಚನ್ನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೀಯ,
ಕರಗುವ ಹಗಲಿಗೆ ಇರುಳಿನ ತೋಳಲ್ಲಿ
ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದಿರೆ ಕಾದಿದೆ....
ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮೊಣಕಾಲುದ್ದ ಸಂಕಟದ ಸೆಲೆಯಿರುವ
ನನಗೆ ಆ ಅದೃಷ್ಟವೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ!//

ತುಳುಗಾದೆ-೩೮





"ತೋಜಂದಿನೈಡ್ದ್ ಕೋಸ್ ಕಣ್ ಎಡ್ಡೆಗೆ"


{ ನಾವು ನೂರು ಬಯಸಿದ್ದರೆ ಬಾಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ಪ್ರತಿಶತ ಐವತ್ತರ ಸಮೀಪವಾದರೂ ಖಂಡಿತ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ಗೆಲುವು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೆ ಇರಬೇಕಂತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಯತ್ನವಂತೂ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯೆಡೆಗೆ ಇರಬೇಕು. ಆಗ ಸಿಗುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವನ್ನ ನಾವು ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಲೇಸು. ಆಸೆಯೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಅನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ, ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವ?


ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೆ ಮಳ್ಳೆಗಣ್ಣು. ಆ ಮರುಳ ತನ್ನ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ನಿರಂತರ ವಿಧಿಯನ್ನ ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಮಳ್ಳೆಗಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟ ವಿಧಿ ತನ್ನನ್ನ ಕುರೂಪಿಯಾಗಿಸಿ ವಂಚಿಸಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಆತನ ಆರೋಪ. ಸದ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಾದರೂ ಇದೆಯಲ್ಲ. ಕುರುಡನಾಗಿ ತಳಮಳಿಸುವ ದುರ್ವಿಧಿಯಂತೂ ತನ್ನದಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸದೆ ನಿರಂತರ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಹಳಹಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕೊರಗಪ್ಪನಂತವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಗಾದೆಯದು. ಇರುವ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂತೋಷ ಪಡದೆ ಇಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆದರೆ ಕೇವಲ ತಮಗೆ ಮಾತ್ರ ನಷ್ಟವೆ ಹೊರತು ಇನ್ಯಾರ ಕೂದಲೂ ಅದರಿಂದ ಕೊಂಕಲಾರದು ಅನ್ನುವ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಅರಿವುಗೇಡಿಗಳಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಈ ಗಾದೆಯ ವಾಚ್ಯಾರ್ಥ.


ದುರಾಸೆಗಿಂತ ಅಲ್ಪತೃಪ್ತಿ ವಾಸಿ. ಅರ್ಧ ತುಂಬಿದ ಲೋಟದಲ್ಲಿರುವ ದ್ರವವನ್ನ ನೋಡಿ ಅರ್ಧ ಖಾಲಿಯಿದೆಯಿದೆಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಹಳಹಳಿಸುತ್ತಾ ಕೂರುವ ಬದಲು. ಅರ್ಧ ತುಂಬಿದೆಯಲ್ಲ! ಎಂದುಕೊಂಡು ಇನ್ನರ್ಧವನ್ನೂ ತುಂಬಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು? ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ "ಕುರುಡುಗಣ್ಣಿಗಿಂತ ಮಳ್ಳೆಗಣ್ಣು ವಾಸಿ!" ಎನ್ನುವ ಇದೆ ಅರ್ಥ ಸೂಸುವ ಸೊಗಸಾದ ಗಾದೆಯೊಂದು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.}



( ತೋಜಂದಿನೈಡ್ದ್ ಕೋಸ್ ಕಣ್ ಎಡ್ಡೆಗೆ! = ಕಾಣದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಳ್ಳೆಗಣ್ಣು ಒಳ್ಳೆಯದಂತೆ!")

"ಭಾರತ ಸ್ಕೌಟರು ನಾವು..... ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಬಂದಿಹೆವು!"






ರತ್ನಾವತಿ ಟೀಚರ್ ನನ್ನೂರು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಇದ್ದವರು. ಹೆಬ್ರಿ ಬೀಡಿನ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಸಹೋದರಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿರುವ ಇವರ ಅಕ್ಕ ರಾಜೀವಕ್ಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮನೆಯಾಚೆಗೆ ಗಂಡ ಭೋಜ ಶೆಟ್ಟರೊಂದಿಗೆ ವಾಸವಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯುತ್ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರಾದ ಭೋಜಣ್ಣನಿಗೆ ನಾದನಿಯ ಮೇಲೆ ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿ. ಅವಳನ್ನ ಓದಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಅವಳನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಭೋಜಣ್ಣ. ಹೀಗಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ರತ್ನಾವತಿ ಟೀಚರ್ ಆಗಾಗ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಾದ ದೀಪಕ್ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾನ ಜೊತೆ ಬರೋದಿತ್ತು. ದೀಪಕ್ ಉದ್ದನೆಯ ನಿಲುವಿನ ಸುಂದರ ತರುಣ. ದಿವ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತೆರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯವಳು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಏಳನೆ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೆ ನೋಡಿ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ನನಗವರ ಜೊತೆ ಸಲುಗೆಯ ಬಾಂಧವ್ಯವಿತ್ತು. ಅವರು ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯ ಬಾಲವಾಡಿಯ ಉಸ್ತುವರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನ ಎಲ್ಲರೂ "ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್" ಎಂದೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ವಾಡಿಕೆ. ಅವರ ಬಾಲವಾಡಿಯ ತರಗತಿಗಳು ಅರ್ಧ ದಿನಕ್ಕೆನೆ ಮುಗಿದು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ. ಅವರು ಅನಂತರ ಒಂದೆರಡು ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಐದನೆ 'ಬಿ' ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮಗೂ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಾಠ ಅವರಿಂದಲೆ.


ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ವಿವಿಧ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿದ್ದ ಉತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆ. ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಾಗೂ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು "ಭಾರತ್ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಎಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್" ಸಂಘಟಿಸಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಾಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸಾಲ್ಮರದಲ್ಲಿಯೆ ಬಹುಕಾಲ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವರು ವಾಸವಿದ್ದರು. ಅನಂತರ ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಹತ್ತಿರದ "ಕರ್ನಾಟಕ ವಸತಿ ಮತ್ತು ಗೃಹ ಮಂಡಳಿ" ಯೋಜಿಸಿ ವಿಸ್ತರಿದ್ದ ಎಂಐಜಿ ಮನೆಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರದ್ದೂ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನ ಬದಲಿಸಿದರು. ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ  ನಾನೂ ಐದನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿಯೆ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಸೇರಿ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ನಡೆಯ ತೊಡಗಿದೆ. ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರುದಿನ ಊಟದ ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯ ತರಬೇತಿ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಸೋಮವಾರ, ಬುಧವಾರ ಹಾಗೂ ಶುಕ್ರವಾರ ನಮ್ಮನ್ನ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಆಗಿ ಪಳಗಿಸುವ ರಿಂಗ್ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು ಹಾಗೂ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಕಂಗೊಳಿಸ ತೊಡಗಿದರು! ಮೊದಲಿಗೆ ಅವತ್ತು ನಾವು ಖಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದ ಬದಲಿಗೆ ತಿಳಿನೀಲಿ ಹಾಗೂ ಬೂದಿ ಬಣ್ನದ ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ತಲೆಯ ಮೆಲೆ ಅದರ ಲಾಂಛನದ ಬಿಲ್ಲೆ ಹೊತ್ತ ಕಪ್ಪು ಪೊಲೀಸ್ ಟೊಪ್ಪಿ ಧರಿಸಿ ಆ ತರಬೇತಿ ಅನ್ನುವ ಸರ್ಕಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೆ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ. ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅಶಿಸ್ತು, ವಯೋ ಸಹಜ ಮಂಗಾಟಗಳಿಗೆ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರ ಶಿಸ್ತು ಸನ್ನದ್ಧ ಮನಸು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಕೈ ಚಾಟಿಯ ಚುರುಕ್ಕೆನ್ನುವ ಏಟುಗಳಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಅದೊಂತರಾ ಕಾಲಾಪಾನಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಂತೆಯೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು.


ಶುರುಶುರುವಿನಲ್ಲಿದ್ದ "ಗೋಣಿಯನ್ನ ಎತ್ತೆತ್ತಿ ಒಗೆಯುವ" ಅಗಸನ ನಮ್ಮ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಅವೇಶಗಳೆಲ್ಲ ಬರಬರುತ್ತಾ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಾಗಲೆ ಸ್ಕೌಟಿನ ಹುಲಿ ಬೋನು ಹೊಕ್ಕಿಯಾಗಿತ್ತು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಪೂರ್ವ ಷರತ್ತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವಧಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಭಾಗ್ಯವಂತೂ ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ನಸೀಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ತಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತರಬೇತಿ ತರಗತಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹೊಡೆದರೆ ನಮಗೆ ಪಾಠವನ್ನ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರ ಕೈಗೆ ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ "ರೆಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್"ಆಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದು ಉಗ್ರ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಬಾಲ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಅವರ ತರಬೇತಿಯೆಂಬ ವಧಾಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ, ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಸಾಗುವ ಮೂಕ ಪಶುಗಳಂತೆ ತಪ್ಪದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸೇವಾದಳದ ಶಾಖೆಯೂ ಒಂದಿದ್ದು ಶ್ಯಾಂ ಮಾಸ್ಟ್ರು ಅದನ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಿಂದ ನಾನು ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಸೇರಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಕಲ್ಲುಕುಟ್ಟಿ ಸುರೇಶ ಹಾಗೂ ಪದ್ಮನಾಭ ಸೇವಾದಳಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣು ಹೊರುತ್ತಿದ್ದರು.



ಎರಡು ಬೆರಳು ಮಡಚಿ ಸ್ಕೌಟ್ ಸಲ್ಯೂಟ್ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಮೂರು ಕೋಲುಗಳನ್ನ ಭದ್ರವಾಗಿ ಬಂದೊಬಸ್ತಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಅದಕ್ಕೆ ಧ್ವಜ ಕಟ್ಟಿ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಗೂಟ ನೆಟ್ಟು ದ್ವಜಾರೋಹಣ ನಡೆಸೋದು, ಶಾಲೆಯ ಆವರಣವನ್ನ ಕಸ ಹೆಕ್ಕಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡೋದು, ಹಲವು ಬಗೆಯ ಗಂಟುಗಳನ್ನ ಕರುಕಟ್ಟುವ ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲು ಕಲಿಯೋದು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಎಡೆಬಿಡದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಆಗಾಗ ಆಗುವ ಆಯಾಚಿತ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರ ಚಾಟಿಯೇಟಿಗೆ ಬೆನ್ನೊಡ್ಡಿಕೊಂಡು ಅದು ಹೇಗೋ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಸ್ಕೌಟ್ ತರಬೇತಿಯನ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದ ಧೀರರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ! ಈ ಮೂರು ವರ್ಷದ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಶಾಲೆಯನ್ನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ತಂಡದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಇದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಾಲೂಕಿನ ಕೊನೆ ಮೂಲೆ ದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಎರಡನೆ ಸಲ ಉಡುಪಿ-ಹೆಬ್ರಿ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯವಿರುವ ಶಿವಪುರದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಎರಡೆರಡು ದಿನದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಅನುಭವಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೆವು.


ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸುರತ್ಕಲ್'ನಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಾಡಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ಕ್ಯಾಂಪಿನ ಖರ್ಚು ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನ ಹೊಂದಿಸುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬಹುತೇಕ ಅಸಾಧ್ಯವೆ ಆಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮುಂದೆ ಆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಸ್ಟಾಫ್'ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಬೇಕಿತ್ತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಬೇಡಿದ್ದರೂ ಹಣ ಸಿಗುವ ಖಚಿತತೆ ನನ್ನ ಮನಸಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಂಗೈ ತೋರಿಸಿ ಅವಲಕ್ಷಣವೆನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೈಹಾಕುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಎನ್'ಸಿಸಿಯ ಹಾಗೆ ಉಚಿತ ಕ್ಯಾಂಪ್'ಗಳನ್ನ ಸಂಘಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ತಗಲುವ ಖರ್ಚಿನ ವೆಚ್ಚವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಭರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ದುರ್ಗ ಹಾಗೂ ತೆಳ್ಳಾರ್ ನಮ್ಮ ತಾಲೂಕಿನ ಕೊನೆಯ ಗ್ರಾಮಗಳು. ಸರಕಾರಿ ರಾಜರಸ್ತೆ ಎರಡಾಗಿ ಕವಲೊಡೆದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಅವಳಿ ಗ್ರಾಮಗಳಾದ ದುರ್ಗ ಹಾಗೂ ತೆಳ್ಳಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಘಟ್ಟದ ಸೆರಗು ಶುರುವಾಗಿ ಅದು ಕುದುರೆಮುಖದ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮಹಾಮಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಎಳೆಯರು ಪ್ರಾಸಬದ್ಧವಾಗಿ ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ

" ಮಾಳ ಮಲ್ಲಾರ್
ದುರ್ಗ ತೆಳ್ಳಾರ್/
ದೇವೆರ್ ಮಲ್ಲಾರ್,
ಮಾತ ಕೋಡಿಡ್ಲಾ ಉಳ್ಳಾರ್//

( ಮಾಳ ಮಲ್ಲಾರ್
ದುರ್ಗ ತೆಳ್ಳಾರ್/
ದೇವರು ದೊಡ್ಡವರು,
ಅವರೆಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇರುವವರು//)

ಎಂದು ಕುದುರೆಮುಖ ಶ್ರೇಣಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಮಾಳ, ಮಲ್ಲಾರ್, ದುರ್ಗ, ತೆಳ್ಳಾರ್ ಗ್ರಾಮಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನ ಪೋಣಿಸಿ ಅರಚುವ ರೂಢಿಯಿದ್ದವರು. ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಂಡಮಾನ್-ನಿಕೋಬಾರ್ ಆಗಿದ್ದ ಅಂತಹ ದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಸ್ಕೌಟ್ ಕ್ಯಾಂಪ್! ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಕಾರ್ಕಳ ಪೇಟೆಯಿಂದ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಬಸ್ಸಿನ ದಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಬಹಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದವರ ಫೋಜು ಕೊಡುತ್ತಾ ದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇಳಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿನ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಣೆಯನ್ನ ನಮಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಹಡಪಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹರವಿ ದುರ್ಗ ಶಾಲೆಯ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕಡೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೂಟಗಳನ್ನ ನೆಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಗಡಿರೇಖೆಗಳನ್ನ ಗುರುತಿಸಿ ಭದ್ರ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಹೋದ ಕೂಡಲೆ ಹೀಗೆ ಕಂಭ ಕಟ್ಟಿ ಏರಿಸಿ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ನಡೆಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿದ್ದರಿಂದ. ನಾವು ಅದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ ಅವತ್ತು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಂತೆ ಸ್ಕೌಟ್ ಧಿರಿಸು ದರಿಸಿದ್ದ ಶೇಖರ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು ಅವಸರವಸರವಾಗಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಠಳಾಯಿಸುತ್ತಾ ಆಗಾಗ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಿಂದೆಂಬಂತೆ ಚಾಟಿಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಜಬರ್ದಸ್ತ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೈಡ್ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ಕರೆತಂದಿದ್ದ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಕೂಡ ಅವತ್ತು ಬಿಳಿ ಕುಬುಸ-ನೀಲಿ ಸೀರೆಯ ಗೈಡ್ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು ಅವರ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಿಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲಾ ದೊಂಬರಾಟ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಕೆಡೆಟ್'ಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲಾ ಗುಂಪಿನ ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಗದ ಒಂದೆ ಒಂದು ರಾಜರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ತೆಗೆದೆವು. ನಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಏಳನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂದೀಪ ಪ್ರಭು ಸಾರ್ಜೆಂಟ್ ಆಗಿದ್ದ. ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಸ್ವತಃ ಬರೆದು ರಾಗ ಹಾಕಿದ್ದ

"ಭಾರತ ಸ್ಕೌಟರು ಗೈಡರು ನಾವು....
ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಬಂದಿಹೆವು.....
ಶ್ರೀ ದುರ್ಗಕೆ ಬಂದಿಹೆವು......
ಸಂತಸ ನೀಡುತ ಶಾಂತಿಯ ಬೀರುತ ಹರುಷದಿ ನಡೆಯುವೆವು......
ಲಾಲ ಲಲ್ ಲಲ್ ಲಲ್ ಲಲ್ ಲಾ.
ಲಲ್ಲಲ ಲಲ್ಲಲ ಲಲ್ಲಲ ಲಲ್ಲಲ ಲಾ"


ಎನ್ನುವ ಸಾಹಿತ್ಯವಿದ್ದ ಗೀತೆಯನ್ನ ಆ ಗೀತೆಯ ನಾಲ್ಕನೆ ಸಾಲಿಗೆ ಚೂರೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಂತೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಕಿರುಚುತ್ತಾ, ಅದನ್ನೆ ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಹಾಡು ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಬೀಗುತ್ತಾ "ಜಿಲ್ಲಾ ಪರಿಷತ್ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ, ಕಾಬೆಟ್ಟು. ಕಾರ್ಕಳ-೫೭೪೧೦೪. ದ ಕ" ಎನ್ನುವ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಹೆಸರಿದ್ದ ಫಲಕವನ್ನ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಚೂರು ಹೆಚ್ಚೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಶಾಲೆಯವರೆಗೆ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಜಾಥಾ ತೆಗೆದೆ ಬಿಟ್ಟೆವು! ಮಲೆನಾಡಿನ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ದುರ್ಗದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳ ಸಹಿತ ಸುತ್ತಲೂ ಗಂವ್ವೆನಿಸುವಂತೆ ಆವರಿಸಿದ್ದ ದಟ್ಟಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಈ ರಣ ರಾಗದ ಘೋಷಕ್ಕೆ ಬೆದರಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಸುಂದರ ಗೀತೆಯೊಂದನ್ನ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಅರಚಿ ಕೊಂದು, ಅದರ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನ ಚೂರೂ ಮುಜಗರ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ನಮ್ಮ ತಂಡ  ಹೀಗೆ ಭೀಕರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬಿಸಾಡಿತ್ತು.


ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಸಣ್ಣಪುಟ್ತ ಹಾಡುಗಳನ್ನ ತಾವೆ ಸ್ವತಃ ಬರೆದು ಶಾಲೆಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಹಾಡಿಸುವುದೂ ಇತ್ತು. ನಮಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ದವಳಾಗಿದ್ದ ರಾಧಿಕಾ ಶಣೈಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಡುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನ ಗುರುತಿಸಿ ಆಗಾಗ ಶಾಲೆಯ ಸಭೆ-ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಂದ ಹಾಡಿಸಿ ಅವಳನ್ನ ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ "ಗಾನ ಕೋಗಿಲೆ" ಮಾಡಿದ್ದೆ ಬಹುಷಃ ಈ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್. ಅವರು ಹಾಡಲು ಹೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಂಕ-ಬಿನ್ನಾಣ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ವಯ್ಯಾರದಿಂದ ವೇದಿಕೆಯೇರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಲೋಕಲ್ ಲತಾ ಮಂಗೇಷ್ಕರ್ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಹಾಡನ್ನ ಹಾಡಿಯೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಕೋಗಿಲೆ ಕಂಠದಿಂದ ನಮಗೆ ಕೇಳಲು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು "ಪೂಜಿಸಲೆಂದೆ ಹೂಗಳ ತಂದೆ!" ಈ ಹಾಡನ್ನೆ ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೋ? ಆ ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು!. ಆದರೆ ಅವಳು "ತೆರೆಯೋ ಬಾಗಿಲನು ರಾಮಾಆಆಆಆ...." ಅನ್ನುವ ಸಾಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟುವಾಗ ತಪ್ಪದೆ ನಮ್ಮ ವರದರಾಜ ನಾಯಕ ಮಾತ್ರ ಅದ್ಯಾಕೋ ವಿಪರೀತ ನಾಚಿ ಕೆಂಪುಕೆಂಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ! ಅವನ ಈ ನಾಚಿಕೆಯ ರಹಸ್ಯ ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಹರಿಯದ ಒಗಟಾಗಿಯೆ ಇತ್ತು  ನಿಜವಾದ ಲತಾ ಮಂಗೇಷ್ಕರ್'ರನ್ನ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುವ ಕೇಳುವ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದ ನಾವು ಇವಳ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯನ್ನೆ ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಾ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.



ಇನ್ನು ಆರನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಶಿವಪುರದದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನೆನಪು ಸದಾ ಹಸಿರು. ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಶೀಲ್ಡಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಜನ್ಮ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿದ್ದ "ಪೆರ್ವಾಜೆ ಶಾಲೆ"ಯವರನ್ನ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ಧೀರೋದತ್ತವಾಗಿ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದೆವು ಅಂತ ನೆನಪು. ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಡಂಬಿ  ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಮಾಲಕರೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಊಟೋಪಚಾರಗಳ ಖರ್ಚಿನ ಭಾರವನ್ನ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿಯೆ ನಮಗೆ ಸುಗ್ರಾಸ ಭೋಜನ ಬಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಿ ಮೆರವಣಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲವೆಬ್ಬಿಸಿದ್ದು, ಹಿರಿಯಡ್ಕದವರೆಗೆ ಒಂದು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮರಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಶಿವಪುರ ಮುಟ್ಟಿದ್ದು, ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುವಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೆ ಎರಡೆರಡು ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಬದಲಿಸಿ ಬಂದದ್ದು ಕಾರ್ಕಳವೆಂಬ ಕಿರು ಬಾವಿಯ ಕಪ್ಪೆಗಳಾಗಿದ್ದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ತರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಡನ್ನೆ "...ಶಿವಪುರಕೆ ಬಂದಿಹೆವು!" ಅಂತ ಚೂರು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹಾಡಿದ್ದು ನೆನಪು.


ಶಾಲೆಯ ನಿತ್ಯದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಶಣೈ ಮಾಮನ ಹಿತ್ತಲು-ಗದ್ದೆಗೆ ಹೊಕ್ಕುವ ಮೊದಲು ಪೊಲೀಸ್ ವಸತಿಗೃಹಗಳ ಹಿಂದಿದ್ದ ವಿಶಾಲ ಬಯಲನ್ನ ಹಾಯ್ದು ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಬಹುಷಃ ಆ ಖಾಲಿ ಬಯಲು ಈಗಲೂ ಸಹ ಖಾಲಿ ಬಯಲಾಗಿಯೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಸಂಶಯ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳಂತೆ ಮನೆಗಳು ಎದ್ದಿರಬಹುದು. ಇಂಚು ನೆಲ ಖಾಲಿಯಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂಚಹಾಕಿ ಕಬಳಿಸುವ ಆಸೆಬುರುಕ ಮಂದಿ ಇಂದು ಅಲ್ಲಿಗೂ ಒಂದು ಬೇಲಿ ಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿನ ಮಳೆನೀರು ಹರಿಯುವ ಕೆಸರ ಅಗ್ಗಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಂದಷ್ಟು ಜೌಗಿನ ಪ್ರದೇಶವಿದ್ದು ಆ ಜೌಗಿನಲ್ಲಿ ಕೀಟ ಭಕ್ಷಕವಾಗಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ಸಸ್ಯವೊಂದಿರುವುದು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಮೊದಲಿಗೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರಿಗೆ ಅದನ್ನ ತೋರಿಸಿದ ನಾನು ಅನಂತರ ನಮಗೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಗಮನಕ್ಕೂ ತಂದೆ. ಅವರು ನನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಠಿಯನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲದೆ ಮುಂದೆಯೂ ಅಂತಹ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಸೆಯಾದರು.


ಅಳಿಲೋ-ಇಲಿಯೋ ಅದೇನೋ ಬಿದ್ದು ಅಲ್ಲೆ ಸತ್ತು ಕೊಳೆತು ಅಡ್ಡ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಬಾವಿಯನ್ನ ಅವರೆ ಹೇಳಿದ್ದ ಪಾಠದ ಅನುಸಾರ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಅನುಸರಿಸಿ ಕಾರ್ಕಳದ "ಟಿಎಂಏಪೈ ಮೆಮೋರಿಯಲ್ ಮಣಿಪಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ"ಯ ಪೆಥಾಲಜಿ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಬೇಡಿ "ಪೊಟಾಷಿಯಂ ಪರಮಾಂಗನೇಟ್" ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಂದು ಅದನ್ನ ಬಾವಿ ನೀರಿಗೆ ಹಾಕಿ ನೀರನ್ನ ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಅವರಿಂದ ಭೇಷ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಾರ್ಕಳದ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಪೌಂಡರಾಗಿದ್ದ ಹಾಜಿ ಬ್ಯಾರಿಯವರನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾಗಲೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಬಂಧಿ ತಾರ್ಕಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಅವರಿಗೆಸೆದು ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನದ ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆ ಯಾರೆಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ ಹಾಜಿ ಬ್ಯಾರಿಗಳಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್'ರ ಮುಖ ಬೆಳಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಪಡೆದ ನಾನು ನನ್ನ ಗಾರ್ದಭ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದು ಶಾಲೆಯ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅದನ್ನ ಕೇಳಿದವರ ಕಿವಿಯ ಆಯುರಾರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಯಾವುದೆ ಖಾತ್ರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಬೇರೆ ಮಾತು.



ನಮಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತರಗತಿ ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆಯೂ ಆಗಿದ್ದ ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ನಮ್ಮ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಊರಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೊಮ್ಮಟ ಬೆಟ್ಟ, ಚತುರ್ಮುಖ ಬಸದಿ ಹಾಗೂ ರಾಮಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನದ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೊಂದು ಸವಿ ನೆನಪು. ಗೊಮ್ಮಟ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕಾಣ ಸಿಗುವ ದೂರದ ನೆಕ್ರೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮನೋಹರ ನೋಟ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಕಾಣುವ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟ ಶ್ರೇಣಿಯ ಮಹಾಮಲೆ ಬೆಟ್ಟ, ಮೈಚಾಚಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿರುವ ಪರ್ಪಲ ಗುಡ್ಡೆಯ ಉನ್ನತ ದರ್ಶನ, ಚತುರ್ಮುಖ ಬಸದಿಯ ಒಳಗಡೆ ನೇತು ಹಾಕಿರುವ ಕಿರು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತ ಹುದುಗಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗೊಮ್ಮಟ ಮೂರ್ತಿ ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಾಲ ಮನಸನ್ನ ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧವಾಗಿಸಿ  ಅದಾದ ನಂತರ ನನಗಲ್ಲಿಗೆ ಪದೆಪದೆ ಹೋಗುವ ತೆವಲು ಕಾಡ ತೊಡಗಿತು. ಏಳನೆ ತರಗತಿಯ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಯಾರಿಯ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಆಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ನಿತ್ಯ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇನೋ ಬಿಡಲಾಗದ ಚಟದಂತೆ ದಿನ ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದು ಹೋಗಿ, ಅಷ್ಟೆ ಮರಳಿ ನಡೆದು ಬರುವಷ್ಟು ಅದರ ಸೆಳೆತ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಾಮ ಸಮುದ್ರದ ನಿಂತ ನೀರನ್ನ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದಲೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಮೈ ಮರೆತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೀಗೆ ಹಸಿರ ಸಿರಿಯ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನ ಮರುಳನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ್ದೆ ಜಾಸ್ತಿ.


ಕಡೆಯ ವರ್ಷ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕೊಡಲಾಗಿದ್ದ "ವಿದಾಯ ಕೂಟ" ( ಸೆಂಡಾಫ್ ಪಾರ್ಟಿ)ದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಾಲವಾಡಿ ಟೀಚರ್ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯಿಂದಲೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಬಹಳ ಸಿನಿಮೀಯವಾಗಿ ಆಗ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ "ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯ" ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಅದರ ನಾಯಕ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಹಾಡಿದಂತೆ ನಟಿಸಿದ್ದ "ಸ್ನೇಹಿತರೆ ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ" ಎನ್ನುವ ವಿದಾಯ ಗೀತೆಯನ್ನ ಹಾಡಿದ್ದೆ. ಅವರ ಬಾಲವಾಡಿಯಿದ್ದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿಯೆ ನಮಗೆ ವಿದಾಯ ಕೂಟವನ್ನ ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸೆಂಡಾಫ್ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕಿದ್ದ ನಾಲ್ವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆ ಹೇಳಿ ಬೋರು ಹೊಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿ ಮೊದಲೆ ಹಾಡು ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿದ ಮೂವರು ಮೂರ್ಖರು ಶಾಲೆಯನ್ನ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾಸ್ಟ್ರು-ಟೀಚರ್'ಗಳನ್ನ ಸ್ವತಃ ಅವರಿಗೇನೆ ರೇಜಿಗೆಯಾಗುವಂತೆ ಅವವೆ ಕ್ಲೀಷೆಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೊಗಳಿ ಬೋರು ಹೊಡೆಸಿದರು. ನಾನೂ ಆ ಸಾಲಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಡಾಯಿ ಸೇರಿಸಿ ಬೋರು ಹೊಡೆಸುತ್ತೇನೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಕಳಿಸಲು ಸಕಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುಗಳನ್ನ ಹಾಗೂ ಅಧ್ಯಾಪಕ ವೃಂದವನ್ನ ಚಕಿತಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮೈಕು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆ ನಾನು ಹಾಡ ತೊಡಗಿದೆ. ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚನ್ನಾಗಿಯೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವ ಹಾಡಿನ ಕೊನೆಕೊನೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಲೆ ಭಾವುಕನಾಗಿ ಗದ್ಗದಿತನಾದೆ, ಕೊನೆಯ ಅದೆಷ್ಟೆ ಸಾಲನ್ನ ಬಯಸಿದರೂ ಹಾಡಲಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ತೇವವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಈ ಮೂಲಕ ತೇವಗೊಳಿಸಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಟೀಚರ್ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹೀಗೆ ಹಸಿರಾಗಿಯೆ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.




( ಇನ್ನೂ ಇದೆ.)

07 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೭





"ಬದನೆ ಕೊರ್ದು ಗುದನೆ ಗೆತೊಂದಿನ ಲೆಕ್ಖಾಂಡ್"


{ ತುಳುನಾಡಿನ ಅತಿರೇಕದ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಸೆಖೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಸಿರು ತರಕಾರಿಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ತುಸು ಕಷ್ಟ. ಈಗೀಗ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಹೌದಾದರೂ ಘಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ನಳನಳಿಸುವ ಕಾಯಿ-ತರಕಾರಿಗಳ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಅನಾಕರ್ಷಕ ಅನ್ನುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಇಂತಹ ತರಕಾರಿಗೆ ಬರಗೆಟ್ಟ ತುಳು ನಾಡಿನ ಮಂದಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒದಗಿ ಬರುವ ಹಿತ್ತಲ ತರಕಾರಿಗಳು ಸೌತೆ, ಕುಂಬಳ, ತೊಂಡೆ, ಬಸಳೆ ಹಾಗೂ ನುಗ್ಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಚ್ಚಲ ನೀರು ಹರಿಯುವಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ಬದನೆಗೆ ಯಾವೊಂದು ಕಾಳಜಿಯ ಆರೈಕೆಯನ್ನ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಅದು ಸಿಕ್ಕ ಕಿರು ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿಯೆ ಸಹವಾಸಿ ಬಸಳೆಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಬೆಳೆಯುವುದುಂಟು. ಬದನೆಯನ್ನೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೋಲುವ ಗುದನೆ ಎನ್ನುವ ತರಕಾರಿಯೂ ಒಂದಿದೆ. ಅದು ಕಾಡುಜಾತಿಯದ್ದು. ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಚಿಕ್ಕದು. ಹಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ದರ್ಕಾಸಿನ ಕುರುಚಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗುದನೆಯನ್ನ ಕಾಣಬಹುದು. ಅದನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತರೊ ಇಲ್ಲವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತರೆ ಎಂದರೆ ಅವರು ತೀರ ಗತಿಗೆಟ್ಟವರು ಎನ್ನುವ ನಿಶ್ಕೃಷ್ಟ ಭಾವ ತುಳುನಾಡಿನವರಲ್ಲಿದೆ



ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಬದನೆಯನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಲ್ಲದ ಗುದನೆಯನ್ನ ಬೇಡಿ ತರುವುದು ಅತಾರ್ಕಿಕ ಹಾಗೂ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ಅರಿಯದೆ ಅಂತಹ ಪ್ರಮಾದ ಘಟಿಸಿದ್ದೆ ಹೌದಾದರೆ ಅದನ್ನ ನಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೆ. ನಾವು ಮೋಸ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಅಲ್ಪ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವಷ್ಟೆ. ಇದನ್ನೆ ಬದನೆ ಹಾಗು ಗುದನೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ವಿವೇಕ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಈ ಸರಳ ಗ್ರಾಮ್ಯ ಗಾದೆಯ ವಾಚ್ಯಾರ್ಥ.


ನಾವು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನ ಯಾಮಾರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಕೊಂಚ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿದರೆ ವ್ಯಾಪಾರ, ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ ಅನ್ನುವುದು ಲೋಕಾಚಾರ. ಇದನ್ನೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತಾ "ಊದುವುದನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಬಾರಿಸುವುದನ್ನ ತಂದ ಹಾಗೆ" ಅಂತಲೂ ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಿದೆ.}



( ಬದನೆ ಕೊರ್ದು ಗುದನೆ ಗೆತೊಂದಿನ ಲೆಕ್ಖಾಂಡ್! = ಬದನೆಯನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಗುದನೆಯನ್ನ ತಗೊಂಡ ಹಾಗಾಯ್ತು!.)

".... ಟೇಕ್ ಇಟ್ ಈಝೀ ಊರ್ವಶಿ?!"







ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ನಾನು ಕಾರ್ಕಳದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಪರಕೀಯ ಭಾವದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾರ್ಕಳ, ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ, ಕುಂದಾಪುರ ತಾಲೂಕುಗಳ ಗಡಿಯಂಚಿನ ಗ್ರಾಮಗಳ ಹಿಂದುಳಿದ ಗಿರಿಜನರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಐವತ್ತು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತರಷ್ಟಿದ್ದು ನನ್ನಂತಹ ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿನ ಉನ್ನತ ಜಾತಿಯ ಹುಡುಗರು ನಾನೂ ಸೇರಿ ಮೂವರಿದ್ದೆವು. ಕುಂದಾಪುರದ ಆರ್ಡಿಯ ಶಂಕರ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು. ಆರ್ಥಿಕ ದುಸ್ಥಿತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದರಿಂದ ಸರಕಾರಿ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ ಬಯಸಿ ಬಂದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು. ಇಬ್ಬರೂ ಭುವನೇಂದ್ರ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲರ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಕಾರಣ ಅವರಲ್ಲಿ ಪಡಿ ಮೂಡಿದ್ದ ಒರಟುತನ, ಕುಗ್ರಾಮವೊಂದರಿಂದ ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಕಾರ್ಕಳದಂತಹ "ಶಹರ"(?)ದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿ ಹರಿದ ಕರುವಿನಂತಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ದಯ ಪಾಲಿಸಿದ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರದ ನಡುವಳಿಕೆ. ಸರಕಾರಿ ಸಹಕಾರ ಅದೆಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ ಓದಿನ-ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಕುರಿತು ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಡ್ಡೆ. ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ಕಲಿತು ದುಡಿಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಕಾಡುಮೇಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಹಾಕದೆ ಶಹರ ಸೇರಿ ನಾಗರೀಕರಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಹೊತ್ತು ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ದೂಸರಾ ಮಾತನಾಡದೆ ತಾವು ಮೈಮುರಿದು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ನೂರಿನ್ನೂರು ರುಪಾಯಿಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಅದರ ವಿಲೇವಾರಿ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮುಗ್ಧ ಪೋಷಕರು. ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ರೇಜಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿ ನಾನು ಆದಷ್ಟು ಅವರ್ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಬೆರೆಯದೆ ಬೇರೆಯಾಗಿಯೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ನಡುವೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಗೇಲಿಯ ವಸ್ತು! 


ಅವರೆಲ್ಲರಿಂದ "ಗಾಂಧಿ" ಎನ್ನುವ ಪುಕ್ಕಟೆ ಅಭಿದಾನ ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ನಾನು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಅವರಿಗೆ ಅನುಕರಣೀಯವೆನಿಸಿದರು ಸಹ ಅವರದ್ದು ಅದನ್ನ ಮಾಡಲಾರದ ಅಸಹಾಯಕತೆ. ಅವರಷ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಆಡಲಾಗದೆ ಕಬಡ್ದಿ, ವಾಲಿಬಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮೂಲೆ ಗುಂಪಾದ ನನ್ನ ಒಳಮನದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆಕ್ರೋಶ ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನ ಅವರಿಂದ ಸಮಾನಂತರದಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಜನ್ಮಜಾತ ಅತಿನಾಗರೀಕ ನಡುವಳಿಕೆ, ನಡೆ ಅವರಿಗೆ ಬೆರಗಿನ ಜೊತೆಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವಾದರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಅವರ ಕೊಳಕುತನ, ಅವರಲ್ಲಿ ಹಟಾತ್ತನೆ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನಾಗರಿಕ ವರ್ತನೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಅದೇನೆ ಭಿನ್ನಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನನ್ನ ಹಾಗು ಅವರ ಇದ್ದರೂ ಜೊತೆಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಕಾಲ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರಿಗೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವೆ ಆಗಿತ್ತು. 


ಶಾಲೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಅಕ್ಷರ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ತೋರಬಹುದಾದ ಯಾವುದೆ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗಳಿಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಿರು ಪರಿಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತೈದಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತೆರಡೋ, ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರೋ ಬಂತಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಗೋಳಿಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಹುತೇಕ ಹತ್ತು ದಾಟಲಾರದ ಅವರೆಲ್ಲ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದರು! ಅರ್ಧ ವಾರ್ಷ್ರಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡೆಯ ವಿಷಯ ಬರೆದು ರಸ್ತೆಯುದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನ ತಿರುವುತ್ತಾ ನನಗೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ಬಂದೀತಪ್ಪ! ಅಂತ ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರೆಲ್ಲ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚೂರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ತಮ್ಮ ಇದ್ದಬದ್ದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪೆಟ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಬೀಗ ಜಡಿದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಸ್ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು! ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮುಗಿವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಬತ್ತರ ಮೇಲೆಯೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಗಳಿಸುವುದು ಖಚಿತವಿದ್ದರೂ ನೂರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಬಂದು ನಾಲಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತೀನೋ ಎನ್ನುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಗ್ಗಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಕನಿಷ್ಠ ಉತ್ತೀರ್ಣವಾಗುವ ಭರವಸೆ ಸಹ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ವರ್ಷದ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಸರಾಸಗಟಾಗಿ ಗುಜರಿಯವರಿಗೆ ತೂಕಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ಅವರೆಲ್ಲ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಗೋಲಿ ಹೊಡೆದು ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸುಖವಾಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಘನಘೋರ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿರುವ ಅಸಲು ಉದ್ದೇಶವನ್ನ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೊಂದರ ಹೊರತು ಇನ್ನೆಲ್ಲ ತರಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲು ಅವರೆಲ್ಲ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನದು ಮತ್ತವರೆಲ್ಲರದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕು.


ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷ್ಜೆ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆ ನನ್ನ ತರಗತಿಯವರಿರಲಿ, ನನ್ನಿಂದ ಹಿರಿಯ ತರಗತಿಯಿಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರಲ್ಲನೇಕರು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಮಾರ್ಜಾಲ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಂತೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಣಿತ, ವಿಜ್ಞಾನ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಪಾಸಾಗುವಷ್ಟು ಅಂಕ ಗಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಮನೆಪಾಠ ಅವರಲ್ಲನೇಕರಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ! ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಕತ್ತೆ ಕಾಲನ್ನ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಆ ಅತಿ ವಿನಯವೆಲ್ಲ ಕೇವಲ ತೋರಿಕೆಯದ್ದು ಎನ್ನುವ ಖಚಿತ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆ ಕಹಿಯುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ನನಗರ್ಥವಾದಷ್ಟನ್ನ, ಅವರ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಷ್ಟನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಂತೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರು ವರ್ಷವು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಮನೆಪಾಠದ ಪರಿಣಾಮವೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಒರಟಗ್ರೇಸರನಾಗಿದ್ದ ಉಮೇಶನನ್ನು ನನ್ನ ವಿಧೇಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು! ಅವನ ಮೂಲಕ ನಾನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯವರ್ಷ ೧೯೯೫ರ ಸೆಪ್ಟಂಬರಿನ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಸಂಬಂಧಿಕ ಜಯಂತನೂ ನನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಯಾದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವರ ಗ್ಯಾಂಗಿನಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಿರುಕುಳಗಳು ಕಡೆಯ ಆರು ತಿಂಗಳು ಕದನ ವಿರಾಮ ಘೋಶಣೆಯಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ವಾತಾವರಣ ನೆಲೆಸಿತು. 



ಈ ಉಮೇಶನ ಪುಸಲಾವಣೆಯಿಂದಲೆ ನನ್ನ ಕಾರ್ಕಳ ವಾಸದ ಕಡೆಯ ತಿಂಗಳು ನಾನೂ ಅವನು ಹಾಕಿದ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಕುಣಿದೆ. ಮೂರುವರ್ಷ ಸಿನೆಮಾ ಮಂದಿರ ಎಡತಾಕದ ಸಂತನಂತೆ ಬಾಳಿದ್ದ ನನಗೂ ಒಂದು ಖತರ್ನಾಕ್ ಸಿನೆಮಾ ತೋರಿಸಿ ಅಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ನನ್ನ ಸಿನೆಮಾ ಮಡಿಯನ್ನ ಒಂದು ನೊಣದಂತಹ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಲು ಸಿನೆಮಾ ಟಾಕಿಸನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೊಕ್ಕಿಸಿ, ಪಾಪಿ ಉಮೇಶ ನನ್ನ ಜಾತಿಗೆಡೆಸಿಯೆ ಬಿಟ್ಟ! ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಸಿನೆಮಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ಎನ್ನುವಂತಿದ್ದ ಉಮೇಶ ಮತ್ತವನ ಬಳಗದವರಿಗೆ ವಾರದ ಮೊದಲ ದಿನವೆ ಸಿನೆಮಾ ಮಂದಿರಗಳತ್ತ ಠಳಾಯಿಸುವ ಅವರಿಗೆ ಸಿನೆಮಾವೆಂದರೆ ಮಾರು ದೂರ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. 


ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ ಸಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ "ರಾಧಿಕಾ" ಹಾಗೂ "ಜೈಹಿಂದ್" ಟಾಕೀಸುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾ ತೆರೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಂದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬದಲಾಗುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ಬೇಡಿಕೆಯ ತಾರೆಗಳಾದ ಅಂಬರೀಷ್, ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್, ರವಿಚಂದ್ರನ್, ವಿನೋದ್ ರಾಜ್, ರಾಘವೇಂದ್ರ ರಾಜ್'ಕುಮಾರ್, ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್, ಪ್ರಭಾಕರ್ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್'ರ ಅಭಿನಯವನ್ನ ನೋಡಿ ಉತ್ಸಾಹಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಇವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಕಾರ್ಕಳ ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಬಳಿ ಅದೆಲ್ಲೋ ಸಂದಿಗೊಂದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ "ಕಾಮತ್ ಮಿನಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋ"ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅದಿನ್ನೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ "ಲೂಯಿಸ್ ಮಿನಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋ"ದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ "ವಯಸ್ಕರರಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ" ಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ನೋಡಲಿಕ್ಕೂ ಹಂಬಲಿಸಿ  ಚಿತ್ರದ ನಡುವೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿಚಿತ್ರಗಳ ಅಶ್ಲೀಲ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆದು ರೋಮಾಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬಂದರೆಂದರೆ ಸಾಕು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನ ಬಿಡುವಿನ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾಲ್ಕಾರು ಮಂದಿ ಸೇರಿ ಆ "ರಸವತ್ತಾದ" ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಸುದೀರ್ಘ ಚರ್ಚೆ- ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದರೂ ಕೇಳಿಸದವನಂತೆ ನಾನು ಕಿವುಡುತನ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ವಿಶೇಷ ದರದ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ಕೋಳಿಯೊಂದರ ಕಥೆ ಹೊಂದಿದ್ದ "ಸುಲ್ತಾನ"ವನ್ನ ಅಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಈ "ಕಾಮತ್ ಸ್ಟುಡಿಯೋ"ವನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಬೆಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊಕ್ಕು ಗೊತ್ತೆ ವಿನಃ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗೆ "ಲೂಯಿಸ್ ಸ್ಟುಡಿಯೋ" ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗಿದೆ ಅನ್ನುವುದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಇನ್ನು ಏಕಮುಖ ಸಂಚಾರದ ಕಾರಣ ಕಾಬೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಾರ್ಕಳ ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ "ಜೈಹಿಂದ್"ನ್ನ, ಮರಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ಸೇರಿ ಕಾಬೆಟ್ಟಿಗೆ ಬರುವಾಗ "ರಾಧಿಕಾ"ವನ್ನ ನೋಡಿಯಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಅವುಗಳ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟಿರಲೆ ಇಲ್ಲ.  .  


ಸಿನೆಮಾ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಸ್ಪರ್ಶ್ಯವೆಂದೇನು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕದ್ದು ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಈ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಮಾಡುವ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನ ಬಯಲು ಮಾಡುವ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿ ಥೇಟ್ "ಆತ್ಮಹತ್ಯಾ ಬಾಂಬರ್"ನಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೊ ಅವರು ಕರೆದೊಯ್ದು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದ "ಆನಂದ್" "ಕೃಷ್ಣಾ ನೀ ಕುಣಿದಾಗ" "ಕೃಷ್ಣಾ ರುಕ್ಮಿಣಿ" "ಮೈನೆ ಪ್ಯಾರ್ ಕಿಯಾ" "ಕಯಾಮತ್ ಸೆ ಕಯಾಮತ್ ತಕ್" "ರಥ ಸಪ್ತಮಿ" ಮುಂತಾದ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ ದಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಟಿವಿಯೆಂಬ ಮಾಯಾ ಪೆಟ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶೆಟ್ಟರ ಹೋಂ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಮರುಳಾಗಿದ್ದ ರಾಜ್ ಕಪೂರ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಸರಣಿ, ಇನ್ನು ಕೇಬಲ್ ಸಹಿತ ಮನೆಗೆ ಟಿವಿ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಸೋನಿ, ಝೀ, ಎಂಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನೋಡಲು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಚಿತ್ರಗಳ ಜಾಹಿರಾತು ತುಣುಕುಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಆಗಾಗ ಅಮ್ಮ ಅವರ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದ "ಮಾಯಾ ಬಜಾರ್", "ಅಪೂರ್ವ ಸಹೋದರಂಗಳ್" "ಪಂಚಾಗ್ನಿ" "ಕೆರಳಿದ ಸಿಂಹ" ಹೀಗೆ ಅರೆನಿದ್ರೆ ಅರೆ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿ ಅಜೀರ್ಣವಾಗುವಷ್ಟು ಕನ್ನಡ , ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ನಲಿದಾಗಿತ್ತು! 


ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಶೈಶವಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇವರ ಸಿನೆಮಾಸಕ್ತಿ ನನ್ನ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಸಿನೆಮಾನುಭವಗಳ ಮುಂದೆ ತೀರ "ಸಿಂಗನ ಮುಂದೆ ಮಂಗ"ನಂತಹದು. ಸನ್, ಝೀಯಂತಹ ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ರುಚಿಗೊತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ದೂರದರ್ಶನದ "ಚಿತ್ರ ಮಂಜರಿ"ಗೆ ಬರಗೆಟ್ಟವರಂತೆ ಕಾದು ಅದರಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ "ತನಿಖೆ"ಯಂತಹ ಕಿತ್ತು ಹೋದ ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಅದರ ನಿರ್ಮಾಪಕ-ನಿರ್ದೇಶಕ-ನಟ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದ ಗುಲ್ಜಾರ್ ಖಾನ್ ಎಂಬ ನಟ ಭಯಂಕರ ಸ್ವತಃ "ಘಾ"ಯಕನೂ ಆಗಿ ರೋಧಿಸುವಂತೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನೂ ತನ್ಮಯರಾಗಿ ನೋಡಿ ನಲಿಯುವುದನ್ನ ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಇವರೆಲ್ಲರ ಕಲಾಭಿರುಚಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೆ ಗುಮಾನಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು!. ಸರಕಾರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಚಿತ್ರಹಾರ್, ಚಿತ್ರಮಂಜರಿಗಳನ್ನೋ- ಸಿನೆಮಾ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಕೆಟಿನ ನೇರ ಪ್ರಸಾರವನ್ನೋ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಹಾಕುವಾಗ ಶಂಕರ, ಸುರೇಶ ಪುಜಾರಿ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ನಾನು ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಮಾತ್ರ  ಹಾಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದ ಒಳಗೆ ತಲೆ ತೂರಿಸಿ ಈ ಅಗ್ಗದ ಸಿನೆಮಾಕರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.


ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನೂ ಅವರೆಲ್ಲರಷ್ಟೆ ಸಿನೆಮಾ ಶೋಕಿಲಾಲನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ ನನಗೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಅವರೆಲ್ಲರಂತೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವ ಆರ್ಥಿಕ ಅನುಕೂಲತೆಗಳೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೆನ್ನಿನ ಮತ್ತೊಂದು ರೀ-ಫಿಲ್ಲನ್ನ ಕಿಣಿಯವರ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೂ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮುಂದೆ ಇಡಿ ಮೈಯನ್ನ ಹಿಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರ ಸ್ಟಾಫ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಡ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಐವತ್ತು ಪೈಸೆ ಪಡೆವಾಗ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುಜಗರ, ಅವರ ಸಹುದ್ಯೋಗಿಗಳ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ಮಾತಿನ ಕೊರಂಬಿನ ತಿವಿತ ಇವೆಲ್ಲ ರೋಸಿ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಸಿನೆಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದನ್ನಂತೂ ಮಹಾ ಪಾಪವೆಂದೆ ನಂಬಿದ್ದೆ. ದಸರೆಯ ಸಮಯ ನಮ್ಮ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಚಂದಾ ಹಾಕಿ ರಜೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಭರ್ಜರಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡಿ ಆಗ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಸಿಪಿ ಹಾಗು ಬಣ್ನದ ಟಿವಿ ತರಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಚಂದಾ ಹಣವನ್ನೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಸಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಕ್ಯಾಸೆಟ್'ಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. 


ನಾವು ಹತ್ತರ ಮೇಲೆ ಅದೇನೆ ಆದರು ಎಚ್ಚರವಿರಲಾರದ ಎಳೆಯರೆಲ್ಲ ಮಲಗಿದನಂತರ ಆ ಹಿರಿಯ ಗಡವರೆಲ್ಲ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ತಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ "ನೀಲಿ ಚಿತ್ರ"ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ದಟ್ಟ ಗುಮಾನಿ ಏಳುವಂತೆ ಗುಸುಗುಸು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೊದಲ ವರ್ಷ ಈ ಬಾಬ್ತು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ, ಎರಡನೆ ವರ್ಷ ಹದಿನೈದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಕಡೆಯವರ್ಷ ಇಪ್ಪತೈದು ರೂಪಾಯಿಗಲನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರೆಂದು ನೆನಪು. ಇಡಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ "ಚಂದಾ"ಮಾಮನಾಗಿರದ ಏಕೈಕ ಪ್ರಭೃತಿ ನಾನಾಗಿದ್ದೆ! ಮೊದಲ ವರ್ಷ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಟಾಫ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ "ಹೀಗೆ ಕೇಳ್ತಿದಾರೆ ಕೊಡಬೇಕಂತೆ" ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ " ನೀನಲ್ಲಿ ಓದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದೋ? ಇಲ್ಲ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಕ್ಕಾ?! ಕೊಡಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳು" ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಗಿದಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪುತ್ರರಾಗುವ ಅವಸರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಘಟಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅದೆ ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದಕ್ಕೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರವಿಟ್ತರು! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಸತ್ಯ "ಹರ್ಷ"ಚಂದ್ರನಾದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಇಬ್ಬರಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಬೇರೆಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ತು! ಅಲ್ಲದೆ ಈಗ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಪೂರ್ವಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಂದಿನ ನೂರು ರುಪಾಯಿಯ ಬೆಲೆಯಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ವಾದದಲ್ಲಿ ತೀರ ತೆಗೆದು ಹಾಕುವ ತರ್ಕವೇನೂ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.


ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸುಭಗನಾಗಿದ್ದವ ಕಡೆಗೊಂದು ಸಾರಿ ಈ ನಿಷೇಧಿತ ವಲಯವನ್ನ ಭಂಡ ದೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕಾರ್ಕಳ ಬಿಡುವ ಕೊನೆಯೆರಡು ತಿಂಗಳು ಬಾಕಿಯಿರುವಾಗ ದಾಟಿ ನೋಡಿಯೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾಹಸವನ್ನ ಯಾವುದೋ ಚಿಲ್ಲರೆ ಮೂರನೆ ದರ್ಜೆಯ ಸಿನೆಮಾದ ಸಲುವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಳ್ಳ ಸಮಾಧಾನವೊಂದು ಮಾತ್ರ ನನಗಿದೆ. ಕಾರ್ಕಳದ ರಾಧಿಕಾ ಟಾಕೀಸಿಗೆ "ಕಾದಲನ್" ಬಂದಿತ್ತು. ಆಗ ಊರೆಲ್ಲ ರೆಹೆಮಾನನ "ಮುಕ್ಕಾಲ ಮುಕ್ಕಾಬಲಾ"ದ ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲ. ಗಣಪತಿ ಪೆಂಡಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಉತ್ಸವದ ಧ್ವನಿ ವರ್ಧಕಗಳೂ ಕೂಡ ಹೊತ್ತುಗೊತ್ತಿನ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ "ಮುಕ್ಕಾಬಲಾ" ಊಳಿಡಲು ಕಾತರವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಶಾಲೆಗಳ ಪ್ರತಿಭಾ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲೂ ನೃತ್ಯ ಕಲಾಕೋವಿದರಿಂದ "ಮುಕ್ಕಾಬಲಾ"  ಕಡೆಯ ಖಡ್ಡಾಯ ಐಟಂ ನರ್ತನವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪರ್ವ ಕಾಲ ಅದು! ಈ ಮುಕ್ಕಾಬಲಾ ಹಾಡಿರುವ ಸಿನೆಮಾವನ್ನ ಕದ್ದು ನೋಡುವ ದೊಡ್ದ ಮನಸು ಅದರ ಸಕಲ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚವನ್ನೂ ವಹಿಸಲು ಕಾತರರಾಗಿದ್ದ ಜಯಂತ ಹಾಗೂ ಉಮೇಶನ ಪುಸಲಾವಣೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಕಡೆಗೂ ಮಾಡಿದೆ. ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕೇವಲ ಮೂರು ದಿನ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು!


ಆ ಸಂಜೆ ಯಾವುದೋ ಮಾಡಬಾರದ ಕೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮೊದಲೆ ಉಮೇಶ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ನಾವು ಮೂವರು ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನ ಹೊರ ನುಸುಳಿ ಕೊಂಡೆವು. ಘಂಟೆ ಆರಾಗಿತ್ತು. ಆರೂ ಮೂವತ್ತಕ್ಕೆ ಸಿನೆಮಾ, ನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಓಡೋಡಿಯೆ ಥಿಯೇಟರ್ ತಲುಪುವ ತನಕ ನನಗೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತರ್ಯಾರಾದರೂ ಕಂಡು ನನ್ನ ಈ ಹಾಲಾಲುಕೋರತನವನ್ನ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ(?) ಏನಪ್ಪಾ ಗತಿ ಅನ್ನುವ ಶಂಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮನಸು ಪುಕಪುಕ ಅನ್ನ ತೊಡಗಿತು. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನನಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಟಾಕೀಸು ಹೊಕ್ಕು ಅರ್ಧಗಂಟೆಯವರೆಗೂ ನನಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಳ್ಳ ಕೆಲಸದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೆದರಿಕೆಯ ಕಾರಣ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾಗಲೆ ಸಿನೆಮಾ ಕಾರ್ಕಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಟಾಕೀಸಿನ ಒಳಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಜನ ಸಂದಣಿಯಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಂತರಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ಹಾಕಿದಾಗ ಯಾವೊಂದು ಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳ ದರ್ಶನವೂ ಆಗದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಸುಟ್ಟು ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕೆ ನಾಕಕ್ಷರ ತಮಿಳು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ವಡಿವೇಲನ ಮಂಗಾಟದ ಹಾಸ್ಯ, ಗಾಜಿನ ಮಾಡಿರುವ ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುದೇವ ಕುಣಿದ " ಊರ್ವಶಿ, ಊರ್ವಶಿ" ಹಾಡಿನ ರಿದಂ, "ಎನ್ನವಳೆ ಅಡಿ ಎನ್ನವಳೆ" ಹಾಡಿನ ಕಲ್ಪನೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು. ಕೆಲವು ಪದಗಳು ತುಳುವಿನಲ್ಲೂ ಇದ್ದವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾದವು. ಆದರೆ ತಲೆಬುಡ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಸಿನೆಮವನ್ನ ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ನಮ್ಮಂತಹ ಕಳ್ಲ ರಸಿಕ ಶಿಕಾಮಣಿಗಳಿಗೆ ಅದೊಂದು ಅಡ್ಡಿಯಂತನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಮದರಾಸಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದೆ ಎಂದೆ ಮನಸು ಭ್ರಮಿಸಿರುವ ಆ ಗಾಜಿನ ಮಾಡಿನ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ!.



ಆದರೆ ವಾಪಾಸು ಅದೆ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬಂದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಘಾತ ಕಾದಿತ್ತು. ತಾಲೂಕಿನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ವೀಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತರ ವೇಳೆಗೆ ಶಿಸ್ತು ತಪಾಸಣೆಯ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದರು! ಅದರ ಸೂಚನೆ ಗೇಟಿನಲ್ಲೆ ದೊರೆಯಲಾಗಿ ಹಿಂದಿನ ದರೆ ಹಾರಿ  ಎದ್ದುಬಿದ್ದು ಆಗಷ್ಟೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ಹಿಂಬದಿಯ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಸೋಗು ಹಾಕುತ್ತಾ ಓದಿನ ಮೇಜಿನ ಎದುರು ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕುಗಳಂತೆ ಮೂವರೂ ಬಂದು ಕುಕ್ಕರಿಸಿದೆವು. ಅಂದಿನ ನಮ್ಮ ನಟನೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅವರೂ ಸಹ ಸುಲಭವಾಗಿ ಯಾಮಾರಿ ಬಿಟ್ಟರು! ಅಂತೂ ಮಹಾ ವಿಪತ್ತೊಂದರಿಂದ ಅಂದು ಪಾರಾಗಿದ್ದೆವು. ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆದು ಶುರುವಾದ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಏಳನೆ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಎರಡನೆ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ್ದೆ ಅನ್ನುವುದಷ್ಟೆ ತೃಪ್ತಿ. 


ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಕೆಲವು ಬದಲಾವಣೆಗಳು, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಸಿಡಿಸಿಡಿ ಕಾರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಇದು ನನ್ನ ಕಡೆಯ ವರ್ಷ ಅನ್ನುವ ಸೂಚನೆ ಅದಾಗಲೆ  ನನ್ನ ಸುಪ್ತ ಮನಸಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ರಜೆಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಈ ಸಾರಿ ಮಾತ್ರ ಮಂಗಳೂರಿನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂದರ್ಶನದ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಗಂಜಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಗಾಡಿ ಬಿಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ. ಅಷ್ಟೇನೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬಿಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನ ಅದೇಕೋ ಭಾವುಕತೆಯಿಂದ ಭಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗಿತ್ತು. ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಹೋಗಬೇಕಂತಿದ್ದವನಿಗೆ ಉಮೇಶ ಮತ್ತು ಜಯಂತನಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬೆಳಗಿನ ಅನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬೀಳ್ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಂಪೌಂಡಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗು ಬಂದರು. ಈಗ ಪಕ್ಕಾ ಬೈಪಾಸ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಾಗಿರುವ ಆಗ ಕೇವಲ ಕಚ್ಚಾ ರಸ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಉಮೇಶ ಮತ್ತು ಜಯಂತನನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಗಳಗಳ ಅತ್ತೆ. ಒಂದಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದಾಗ ಇನ್ನೂ ಅವರಿಬ್ಬರು ಅಲ್ಲಿಯೆ ನಿಂತು ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ಉಮೇಶ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದಾಗಿ ಇಂದಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಸವೆದು ಹೋಗಿದೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೋ? ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ವಿದಾಯದ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತ್ತದೆ.



( ಇನ್ನೂ ಇದೆ.)

06 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೬





"ಕುದುರೆಡ್ದ್ ದುಂಬು ಕುಡು ದೆತ್ತಿ ಲೆಕ್ಖೋ!"


{ ಇದು ಅವಸರಗೇಡಿಗಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಲಿಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕುಚೋದ್ಯದ ಗಾದೆ. ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಗದೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಕೊನೆಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನ ಬಹಲ ಅವಸರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಮೊದಲಗೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ನಿಸೂರಾಗಿ ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಲ್ಲೇನೂ ಬರವಿಲ್ಲ. ಅಂತವರಿಗೆ ವಿವೇಕ ಹೇಳಿದರೂ ಅಷ್ಟೆ, ಬಿಟ್ಟರೂ ಅಷ್ಟೆ. ಈ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನ ಹಾರ ಬಿಟ್ಟು ಮಾಡುವುದನ್ನೆ ಮಾಡುವ ಮೂರ್ಖರಿವರು. ಆದರೂ ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬಂದು ವಿವೇಕವನ್ನ ಹೊಂದಿಯಾರು ಎನ್ನುವ ಆಶಾ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಇತರರು ಅವರನ್ನ ತಿದ್ದುವ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ನಿರಂತರ ಚಾಲನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.


ಅದ್ಯಾವನೋ ಕುದುರೆ ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸು ಮಾಡಿದನಂತೆ. ಹಾಗೊಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮನಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದೆ ತಡ ಕೊಂಚವೂ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ ಮೊದಲು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುದುರೆಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಸೇರು ಹುರುಳಿಯನ್ನ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿಸೂರಾದನಂತೆ. ಅವನ ಬಳಿ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಹುರುಳಿ ಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಕಾಸಿದ್ದಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು! ಕುದುರೆಯನ್ನ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ಯಾವಾಗಲೋ? ಅದನ್ನ ಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನನಗಿದೆಯೋ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಖಚಿತವಿಲ್ಲದ ಈ ಉತ್ಸಾಹಿ ಊರಿಂದ ಮೊದಲು ಹುರಳಿಯನ್ನ ಕೊಂಡಿಟ್ಟ.

ಬಹುಷಃ ಈ ಗಾದೆ ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳೆಂಬ ಜೀವ ಹೀನ ಕುದುರೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಆಹಾರವಾದ ಪೆಟ್ರೋಲೆಂಬ ಅಮೂಲ್ಯ ಎಣ್ಣೆಯ ಪರಿಚಯ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಊರಿಂದೂರಿಗೆ ಸಾಗಲು, ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನ ಮೆರೆಯಲು ಕುದುರೆಯನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿ ಈ ಗಾದೆ ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಅವಸರದ ಕಾಲವೊಂದು ಬಂದು ಹೋಗಿತ್ತು, ೨೦೦೩ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಗಷ್ಟೆ ಏರ್'ಟೆಲ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪಾಲಾಗಿದ್ದ ಆಗಿನ ಜೆಟಿಎಂ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಿಮ್ ಬಿಲ್ಲೆಯನ್ನ ಊರಿಂದ ಮುಂದೆ ನಾನು ಖರೀದಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅಸಲಿಗೆ ನನಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಲಲಿಕ್ಕಿದ್ದದ್ದು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನು! ಕೈಫೋನೊಂದು ನನ್ನ ಕೈಸೇರಿ ಆ ಸಿಮ್ಮಿಗೆ ನಿರಂತರ ಚಲನೆಯ ಭಾಗ್ಯ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ವರ್ಷದ ಕಾಲ ಬೇಕಾಯ್ತು!!! ಯಾರಾದರೂ ಆಗ ಕರೆದು "ಮೊದಲು ಫೋನ್ ಹ್ಯಾಂಡ್'ಸೆಟ್ ಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಸಿಮ್ ಕೊಂಡುಕೋ ಮಾರಾಯಾ!" ಅಂತನ್ನುವ ಕಾರ್ಯಸಾಧು ವಿವೇಕ ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಂತೂ ನಾವತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಕ್ಕೊಂದು ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನ ಹೊಂದಿಯೆ ತೀರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇದೆ ಅರ್ಥ ಸಾರುವ ಕನ್ನಡದ "ಕೂಸು ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೆ ಕುಲಾವಿ ಹೊಲೆಸಿದ ಹಾಗೆ" ನನ್ನ ಫಜೀತಿಯ ಕತೆಯಾಗಿತ್ತು.}



( ಕುದುರೆಡ್ದ್ ದುಂಬು ಕುಡು ದೆತ್ತಿ ಲೆಕ್ಖೋ! = ಕುದುರೆಗೆ ಮೊದಲು ಹುರುಳಿ ಕೊಂಡ ಹಾಗೆ!".)

05 March 2013

ತುಳುಗಾದೆ-೩೫




"ಕಾರ್'ಡ್ ಪೀ ಆಂಡಂದ್ ಅಯಿನ್ ಕೊಯ್ದ್ ಅಡಿಯಕ್ಕರೆ ಆಪುಂಡಾ?"


{ ತುಳುನಾಡು ಇನ್ಯಾವುದೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದೀಗ ಸೇರಿರುವ ಕರುನಾಡಿನ ಇನ್ನಿತರ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತ ಬಹಳಷ್ಟು ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದರೂ ಶುಚಿತ್ವದ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ನ್ಯೂನತೆಗಳು ಇತರೆ ಕರುನಾಡಿನ ಭಾಗಗಳಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಧಾರಾಳವಾಗಿಯೆ ಇತ್ತು. ನೆರೆಯ ಮಲೆನಾಡಿನ ಘಟ್ಟದಿಂದ ಪಡು ಕಡಲಿನೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುವ ನೀರಿನ ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದು ಧಾರಾಳ ಇರುವ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಶುಚಿತ್ವದ ಕೊರತೆಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಉಳಿದ ಹೊರಗಿನವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದು ವಾಸ್ತವ. ಕಳೆದ ದಶಕಾಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಗೊಂದು ಶೌಚಾಲಯವಿರಲೆ ಇಲ್ಲ! ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲತೆಗಳ ಅನುಸಾರ ಅವಸರವಾದವರು ನಸುಕಿನಲ್ಲೆದ್ದು ಒಂದೋ ತಮ್ಮ ದರ್ಕಾಸಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಗುಡ್ಡೆಗೋ ಇಲ್ಲವೆ ಮನೆಯ ಜಾಗದಂಚಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹಿಸಿತ್ತಿದ್ದ ತೋಡಿಗೋ (ಹಳ್ಳ) ಹೋಗಿ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಕ್ಕೊಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸಿ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಅತಿ ಬಡವರಂತೆ ಸಿರಿವಂತ ಕುಳಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯೆ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನೂ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ತೋಡಿಗೆ ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಎಡತಾಕಿದ್ದೇನೆ! ಈ ಗಾದೆ ಆ ಅನಾಗರಿಕ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿದ್ದಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಿರಬೇಕು.


ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಊರಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿ ಹೋಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅಂಗಾಲಿಗೆ ಹೀಗೆ ಯಾರೊ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮಲ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಪ್ರಮಾದವಶಾತ್ ತಗುಲಿ ಹೇಸಿಗೆಯಾಯಿತಂತೆ. ಹಾಗಂತ ಆತ ಅದೆಷ್ಟೆ ಆದ ಅಸಹ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಖ ಕಿವಿಚಿ ಹೇಸಿಕೊಂಡರೂ ಸಹ ಆತನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಹತ್ತಿರ ಕಾಣುವ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಬಿಡಾರದ ಬಳಿ ಕೊಂಚ ನೀರನ್ನ ಯಾಚಿಸಿ ಅದನ್ನ ತೊಳೆದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವತ್ತ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ಕಾಲಿಗಂಟಿದ ಹೊಲಸನ್ನ ತೊಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಆ ಬಿಡಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೆ ಹೊರತು ಇಡಿ ಅಂಗಾಲನ್ನೆ ಯಾರೂ ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ! ಕಾಲಿಗೆ ಹೇಲು ಅಂಟಿತೆಂದು  ಅದನ್ನ ಕೂಯ್ದು ತೆಗೆದೊಗೆಯಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಗಾದೆ.


ತಾಳ್ಮೆ- ಸಂಯಮ ಬೋಧಿಸುವ ಒಳಗುಣ ಈ ಗಾದೆಯದ್ದು. ಯಾವುದೆ ಪ್ರಮಾದ ನಮ್ಮಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ನಾವು ಬಲ್ಲವರಿಂದಲೋ ಘಟಿಸಿದಾಗ ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಸಿಟ್ಟಿನ ವಶಕ್ಕೆ ಮನಸನ್ನ ಕುರುಡಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಸದೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಆದ ತಪ್ಪಿನ ಪುನರ್ವಿಮರ್ಶೆ ನಡೆಸಿ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವ ಮಾರ್ಗೊಪಾಯಗಳನ್ನ ಚಿಂತಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು. ಆದ ಪ್ರಮಾದದ ರೂವಾರಿಯನ್ನ ಏನೊಂದೂ ವಿವೇಚಿಸದೆ ದಂಡಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ತತ್ಸಮವಾದ "ನೆಗಡಿಯಾಯಿತೆಂದರೆ ಮೂಗನ್ನ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು" ಎನ್ನುವ ಗಾದೆಯಿದೆ.}

( ಕಾರ್'ಡ್ ಪೀ ಆಂಡಂದ್ ಅಯಿನ್ ಕೊಯ್ದ್ ಅಡಿಯಕ್ಕರೆ ಆಪುಂಡಾ? + ಕಾಲಿಗೆ ಹೇಲಾಯಿತೆಂದು ಅದನ್ನ ಕೊಯ್ದು ಬಿಸಾಡಲು ಆಗುತ್ತದ?.)